แปลโดย กระเป๋า 104 ปากเกร็ด
คุณเคยมั้ย เวลาที่มองใครสักคน แล้วสงสัยว่า
ในหัวของพวกเขากำลังรู้สึกอะไรอยู่
ฉันรู้
เอ่อ ฉันรู้ว่า ไรลี่ย์ รู้สึกยังไง
เธออยู่นั่นไง
ไง จ๊ะ
- ไรลี่ย์ - ว้าว ดูลูกซิ
ความสุขตัวน้อยๆ ของพวกเรา
โว้ว
ช่างน่าอัศจรรย์ที่สุด มีแค่ฉันกับไรลี่ย์
เคียงคู่กันไปตลอดกาล
หรือช่วงสั้นๆ เพียง
แค่ 33 วินาที
ฉันชื่อ แซดเนส ค่ะ (ความเศร้า- สีฟ้า)
โอ้ หวัดดีจ๊ะ ฉันชื่อ จอย (ความสุข)
คือว่า ขอฉัน
ไม่รู้สิ ขอฉันแก้ไขเรื่องนั้นได้มั้ย ขอบใจจ๊ะ
และนั่นเป็นแค่การเริ่มต้น
ศูนย์บัญชาการเริ่ม มีสมาชิกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
แจ๋วมาก โอเค ดูเหมือนว่าเธอทำได้ดีมากนะ
ดีมาก โอ้ มุม ตรงมุมนั้น
ไม่นะ ระวัง
นั่นคือ เฟียร์ (ความกลัว-สีม่วง) เขาเก่งเรื่องปกป้องไรลี่ย์ให้ปลอดภัย
ช้าๆ ก้าวช้าๆ
ถอยออกก่อน โอ้ ทำได้ดีแล้ว
อย่างนั้นๆ
- วู้..เก่งจังเลย - ขอบคุณที่ชม
เอาล่ะ เปลี่ยนกัน
โว้ว
มามะ มาหม่ำข้าวก่อน
- หืม นี่เป็นสิ่งใหม่ - คิดว่ามันปลอดภัยมั้ย
- มันคืออะไรอ่ะ - อ้ำ
โอเค แจ้งเตือน มีกลิ่นทะแม่งๆ ส่อแววเป็นอันตราย
เดี๋ยว นั่นมันอะไรยะ
เธอชื่อ ดิสกัท (ความขยะแขยง- สีเขียว)
หน้าที่ของเธอคือกันไม่ให้ ไรลี่ย์ ถูกวางยา ทั้งทางกายภาพและทางสังคม
สีสันไม่น่าทานเอาเสียเลย
รูปร่างยังกะไดโนเสาร์ เอ๊ะ เดี๋ยวนะ
มันคือบร็อคโคลี่นี่นา
แหยะ
ฉันเพิ่งช่วยชีวิตพวกเธอไว้นะยะ
รู้ไว้ซะ ด้วยความยินดีจ๊ะ
ไรลี่ย์ งดของหวานนะ ถ้าลูกไม่ยอมทานข้าว
เดี๋ยว หมอนั่นเพิ่งพูดว่า งดของหวานใช่มั้ย
และนี่คือ แองเกอร์ (ความโกรธ- สีแดง)
เขาใส่ใจมากๆ เรื่องความยุติธรรม
เล่นลูกไม้นี้กับเราใช้มั้ย ตาเฒ่า
งดของหวานงั้นเหรอ เรายอมทานข้าวก็ได้
หลังจากที่แกได้ทาน"ไม้ตาย"
อ๊าก!!
ไรลี่ย์ ไรลีย์จ๊ะ ดูซิเครื่องบิน บินมาแล้ว
โอ้ เครื่องบิน ทุกคนเราเจอ มุข เครื่องบิน
- อู้ว - อู้ว
คุณได้พบกับแซดเนสแล้วนี่
แบบว่าเธอ อืม..
ฉันไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ ว่าเธอมีประโยชน์อะไรบ้าง
แถมฉันต้องคอยระวัง กันไม่ให้เธอเข้ามามีบทบาท
หากเธอดี ผลก็ออกมาเยี่ยม ทุกอย่างก็ไปได้สวย
ส่วนลูกแก้วพวกนี้คือ ความทรงจำของ ไรลี่ย์
ถ้าคุณสังเกตส่วนมากจะมีแต่ความสุข ไม่ได้อวดนะ
แต่ความทรงจำที่สำคัญที่สุด จะบรรจุอยู่ตรงนี้
ฉันไม่อยากใช้ศัพท์วิชาการ แต่มันเรียกว่า
ความทรงจำหลัก
ความทรงจำหลักแต่ละอันมากจาก ช่วงเวลาที่สำคัญมากในชีวิตของ ไรลี่ย์
เช่น ตอนที่ทำแต้มแรกได้ มันช่างน่าตื่นเต้นที่สุด
เฮ้ๆ คุณดูลูกซิ ที่รัก
ลูกพ่อเก่งจริงๆ
- ยู้ฮู!! -เย้!!
ความทรงจำหลักแต่ละอัน ส่งผลที่แตกต่างกันต่อบุคลิคของ ไรลี่ย์
เช่น เกาะกีฬาฮ๊อคกี้
เกาะนิสัยขี้เล่น ที่ฉันชื่นชอบ
กลับมานี่นะ เจ้าลิงตัวแสบ
นิสัยขี้เล่นเป็นสิ่งที่ดีที่สุด
เกาะแห่งมิตรภาพ อันนี้ก็ดีมากเช่นกัน
โอ้ ฉันรักเกาะความซื่อสัตย์มากๆ
พูดออกมาจากใจจริง
และแน่นอน เกาะสายใยครอบครัวที่แสนอัศจรรย์
สิ่งที่สำคัญคือทุกๆ เกาะคือบุคลิค ที่สร้างไรลี่ย์ ให้เป็นไรลี่ย์
ระวัง เจ้าฉลาม
ลาวา ยู้ฮู
- เพื่อนๆ คนใหนอย่ามาเล่นด้วยกัน - ปิ๊ง ป่อง ปิ๊ง ป่อง
เฮ้ เก่งมากจ๊ะ ลูก
- ยั๊ก - เย็นจิ๋ดขึ้นสมอง
- อ๊าก - อ่อว..
อ่อว
- เย้ - เย่
- ฝันดี สาวน้อย - ราตรีสวัสดิ์ค่ะ พ่อ
แล้วก็..
เลิกงานเสียที..
อย่างที่เล่าให้ฟัง วู๊ วันที่สมบรูณ์แบบอีกวัน
ยอดเยี่ยมมากทุกคน
จัดการส่งพวกนี้ไปที่ ความทรงจำระยะยาว
เอาล่ะ รอดตายไปได้อีกวัน
นั่นถึงจะเรียกว่าประสบความสำเร็จ
พวกเรารักหนูน้อยของพวกเรา
เธอมีเพื่อนที่แสนดี และมีบ้านที่แสนสุข
ไม่มีสิ่งใดที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว
ยังไงซะ ตอนนี้ ไรลี่ย์ก็ 11 ขวบแล้ว
แล้วต่อไปจะเป็นยังไงน่ะเหรอ
ขายบ้าน
- อะไรน่ะ - อ่อว!
- หืม!! - อ่อว!
โอเค ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดไว้ก่อนเลย
อ่อว!
นี่ ดูสิค่ะ นั่นสะพานโกลเดนเกต ใหญ่โตมากเลย
ผิดหวังนิดๆ นะที่มันไม่ได้ สร้างมาจากทองคำอย่างที่เราคิด
ฉันดีใจที่แผ่นดินใหวมีแต่ในนิยาย ตามที่จอยเคยเล่า
- ไม่งั้น ตอนนี้ ฉันคงกลัวตึกพวกนี้จนตัวสั่น - อ่าใช่
มีแต่ความโกรธฟุ้งกระจายอยู่เต็มไปหมด
เอาล่ะ อีกไม่กี่ช่วงตึก
- ก็ถึงบ้านใหม่ของพวกเราแล้ว - เร่งหน่อยสิ พ่อคุณ
ทำไมไม่อาศัยอยู่ในรถไปซะเลย ไหนๆ ก็นั่งมัน มาทั้งวันแล้ว
เรียกว่าโชคดีมากกว่านะจ๊ะ
เพราะเรามีเวลามากมายให้ลุ้นว่า บ้านใหม่ของเราจะเป็นแบบไหน
ยังไงน่ะเหรอ มาดู ท๊อปไฟว์ บ้านในฝันกันเถอะ
- วู้ ดูปลอดภัยดีนะ - บ้านหลังนี้สวยจัง
- โอ้ว บ้านหลังนี้เหมาะกับไรลี่ย์ - ไม่ๆ ไม่เอาหลังนี้
- บ้านแสนสุข - เธอจะอยู่ในบ้านคุ๊กกี้ได้ไง
- ส่วนบ้านหลังนี้ - มีมังกรแถมมาด้วย
แม่รู้สึกว่า เราถึงแล้วนะ
ที่นี่คือบ้านหลังใหม่ของพวกเราจ๊ะ
และ
บางทีนะ ข้างในอาจดูดีก็ได้นะ
- บ้านแบบนี้ใครจะไปอยู่ได้ - ต้องทนอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ
บอกได้เลยฉันได้กลิ่นสาบ เหมือนมีบางอย่างตายในนี้
- เธอจะตายเพราะย้ายบ้านเหรอ - เฮ้ พวกเธอ ก็พูดเกินไป
- ไม่มีใครกำลังตายซะหน่อย - มีหนูตายด้วย
- ยอดไปเลย - แหวะ ฉันอยากจะอ้วก
นี่มันบ้านผีสิง เราจะทำยังไงกันดี
- พวกเราติดเชื้อโรคกลัวน้ำแน่ๆ - ไปให้พ้น เจ้าบ้า
เฮ้ๆ พวกเรา ตลอดทางที่ขับรถมาที่นี่
พ่อเล่าว่าห้องใหม่ของเรา เจ๋งมากแค่ไหน
- รีบขึ้นไปดูกันเถอะ - ต้องเป็นห้องที่เยี่ยมมากแน่ๆ
ใช่ ๆ ใช่แล้ว
- ไม่ๆ ไม่นะ - ฉันคิดว่าเริ่มอิจฉาหนูที่ตายตัวนั้นแล้วล่ะ
รีบเผ่นออกจากห้องนี้ ก่อนที่จะรู้สึกเหมือนโดนขังเดี่ยวดีกว่า
- ไรลี่ย์ อยู่ในบ้านแบบนี้ไม่ได้แน่ - เธอพูดถูก
- แย่จริงๆ - บ้านหลังนี้เลวร้ายสุดๆ
- เหม็นกลิ่นสาบทั่วไปหมด - เป็นบ้านที่ไม่น่าอยู่ซะเลย
- ต้องมาอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตรึไง - จริงด้วย
เฮ้ ไม่มีอะไรหรอกน่า ผ้าม่านผืนใหม่ไม่ควรนำมาเย็บ ปะ นะ
ฉันเคยอ่านเจอว่าห้องโล่งๆ นี่แหล่ะคือโอกาสอันดี
- เธอไปอ่านมาจากไหน - ไม่สำคัญหรอก คิดบวกสิ มันเยี่ยมมาก
ที่เราจะได้จัดห้องของเราเอง เตียงกับโต๊ะวางไว้ตรงนั้น
ไม้ฮ๊อคกี้ โคมไฟ วางตรงนั้น
- วางเก้าอี้ตรงนั้น - พวกถ้วยรางวัลด้วย
- ไว้ตรงนั้นไง - มีดวงดาวด้วย
- ฉันชอบนะ - เราคุยกันจบแล้วล่ะ
รีบไปขนของพวกเรา จากรถขนย้ายขึ้นมาเถอะ
เข้าใจแล้วครับ นี่รู้อะไรมั้ย
รถขนย้ายของจะไม่มา จนกว่าจะถึงวันพฤหัสหน้า
พูดเล่นใช่มั้ยค่ะ
รถขนย้ายหายสาปสูญเหรอ เป็นวันที่แย่สุดๆ ไปเลย
- ไหนเมื่อวานนี้คุณบอกว่ามันจะมาถึงที่นี่ได้ - ผมรู้ว่าผมบอกแบบนั้น
- แต่พวกเขาบอกผมมาแบบนี้ - พ่อกับแม่กำลังซีเรียส
- บรรยากาศตึงเครียดสุดๆ - เราจะทำยังไงกันดี
ฉันคิดออกแล้ว
คุณเคยอ่านสัญญาจ้างบ้างมั้ย
แอนเดอร์สันเคลื่อนใหวแล้ว เธอขยับเข้าใน
โอ้ ไม่มีทาง เจ้าหนู
- เธอฉีกหนีเพื่อทำประตู - ระวัง ตัวประกบตามมาติดๆ แล้ว
เธอทำแต้มได้ เย้!!!
- ยู้ฮู - ไชโย
เข้าเลย คุณยาย
ห๊ะ คุณยายเลยเหรอจ๊ะ
โอ๊ะ โอ๋ แม่รวบผมแล้ว เจอศึกหนักแน่
เฮ้ คุณวางฉันลงนะ
- เฮะ เฮะ เฮะ - ฮ่า ฮ่า
โทษที ขอเวลานอกเดี๋ยว
- สวัสดีครับ - อะไรกัน
พูดจริงรึเปล่า
ก็ได้ ถ่วงเวลาไว้ ผมจะรีบไปที่นั่นทันที
พวกนักลงทุนควรจะมาวันพฤหัส ไม่น่าจะเป็นวันนี้ได้
- ผมต้องไปแล้ว - ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราเข้าใจ
คุณช่างแสนดี ขอบใจนะ ไว้เจอกันลูกรัก
พ่อเพิ่งทิ้งเราไป
โอ้ เศร้าจังพ่อคงไม่รักพวกเราอีกแล้ว
ฉันควรจัดการความเศร้านี้ใช่มั้ย
จอย เธอคิดจะทำอะไร
เฉพาะเธอเท่านั้น ขอเวลาฉัน 1 วิ
รู้มั้ยฉันเพิ่งนึกได้ว่า ไรลี่ย์ ยังไม่ได้ทานอะไรเลย
เฮ้ หนูเห็นร้านพิซซ่าอยู่ริมถนน เราน่าจะลองไปที่นั่นนะคะ
- พิซซ่าฟังดูน่าทานนะ - พิซซ่า
- ใช่แล้ว พิซซ่า - เป็นไอเดียที่เข้าท่า
- นี่มันพิซซ่าหน้าอะไรเนี่ย - ใครคิดพิเรนทร์ใส่บร๊อคโคลี่โรยหน้าพิซซ่า
พอกันที ชั้นเหลือทนแล้ว
ยินดีด้วย ซานฟานซิสโก พวกคุณทำลายความเป็นพิซซ่าไปแล้ว
ตอนแรกก็หน้าฮาวายเอี้ยน ตอนเป็นคุณ
ร้านพิซซ่าแบบไหนกัน ขายพิซซ่าแค่หน้าเดียว
สงสัยมีแต่ที่เมืองนี้ที่เดียว
ยังไงมันยังไม่แย่เท่า ซุปมื้อค่ำที่เนบาสก้า
ใช่ค่ะ ขนาดใช้ช้อนยังตักแทบไม่ขึ้น
ทำได้ดีนี่ สายใยครอบครัวกำลังทำงาน
ตอนขับรถเพื่อเดินทางมาที่นี่ ก็สนุกนะลูกชอบตอนไหนล่ะ
ถ่มน้ำลายออกนอกหน้าต่างรถ
- ลืมตอนที่คุณพ่อร้องเพลงไปได้เลย - ตอนรัดเข็มขัดนิรภัยเป็นไง
แล้วตอนที่จอดรถเพื่อดูไดโนเสาร์ล่ะ
- โอ้ ใช่เลยตอนนั้น - ตอนนั้นสนุกมาก
พูด ชีส
- พ่อ พ่อค่ะ - ที่รักค่ะ
พ่อ ดูรถสิค่ะ - คุณหันหลังสิ
ไม่ๆ ไม่นะ
ไม่ๆ อ่อว
ใช่เลย จอย
หนูชอบตอนที่จอดรถแวะดูไดโนเสาร์ค่ะ ตอนนั้นสนุกมากเลย
เดี๋ยว เกิดอะไรขึ้น
เธอทำอะไรบางอย่างกับความทรงจำ
- เธอทำอะไรไปน่ะ - ฉันแค่สัมผัสมัน
- แค่สัมผัสไม่น่าทำให้มันเปลื่ยนไป - เปลื่ยนให้เหมือนเดิมสิ
- พยายามอยู่ - ทำให้เหมือนเดิมไม่ได้เหรอ
- ฉันว่าคงทำไม่ได้ - เยี่ยมไปเลย แซดเนส
พอไรลี่ย์คิดถึงช่วงเวลานั้น เธอก็จะรู้สึกเศร้าทันที แจ๋วมาก
ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้มาก่อน ฉันคิดว่า บางทีถ้าเธอ...
จอย เรากำลังเจอกับทางลงบันใด
แค่อย่าไปแตะความทรงจำอื่นๆ จนกว่าเราจะรู้ว่าเมื้อกี้นี้เกิดอะไรขึ้น
- โอเค - ดีจ๊ะ
เตรียมพร้อม นี่คือราวสัตว์ประหลาด เราจะใช้มันไถลลงสู่พื้น
เฮ้ เกิดอะไรขึ้นอีก
- ความทรงจำหลัก - โอ้ ไม่
- แซดเนส เธอกำลังทำอะไร - ดูเหมือนมีอันหนึ่งเปลื่ยนไป
พอฉันเปิดแกนออกมันก็หล่นลงมา
ยู้-ฮู้
เพียงแค่ ฉันต้องการถือไว้สักอัน
- จอย - โว้วๆ โว้ว
แซดเนส เกือบไปแล้วเธอสัมผัส ความทรงจำหลักไม่ได้นะ
พอเธอสัมผัสมัน เราไม่สามารถ ทำให้มันกลับเป็นอย่างเดิมได้
โอ้ ฉันเสียใจจริงๆ มีบางอย่างในตัวฉันที่ผิดปกติ
เหมือนกับฉันกำลังอ่อนแอลงเรื่อยๆ
เธอไม่ได้อ่อนแอเสียหน่อย มันเรียกว่าความเครียด
ฉันทำแต่เรื่องผิดพลาดอยู่เรื่อย ฉันนี่มันไม่เอาไหนจริงๆ
- โอ้ เธอไม่ใช่แบบนั้นเลย - แถมเป็นตัวน่ารำคาญ
พวกเขาก็แค่ นี่รู้มั้ยจ๊ะ
เธออย่าไปใส่ใจกับสิ่งที่ผิดพลาดไปแล้ว
มันมีวิธีที่จะเปลี่ยนแปลง เป็นเรื่องดีได้เสมอ
ที่จะค้นหาความสนุก
ช่าย หาความ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าต้องทำยังไง
ก็แค่ พยายามนึกถึงเรื่องที่สนุกๆ ขึ้นมา
โอ้ จริงด้วย ยังจำหนังเรื่อง สุนัขตัวนั้นตายที่ไหนได้มั้ย
จำได้ เรื่องนั้นไม่สนุกสักนิด
ช่วงเวลาที่อยู่กับ แม็ก เป็นไง
ตอนที่ ไรลี่ย์ ขำสุดๆ จนนมพุ่งออกมาทางจมูก
นึกดูสิ
ใช่แล้ว ตอนนั้นรู้สึกเจ็บเป็นบ้าเลย
- มันแย่ชะ.. - ก็ได้ๆ
อย่าไปคิดถึงเรื่องนั้นเลย เรามาลองนึกถึงเรื่องอื่นกัน
- เธอชอบทำอะไรบ้างจ๊ะ - ที่ฉันชอบน่ะเหรอ
เอ่อ ฉันชอบตอนที่เราออกนอกบ้าน
ใช่เลย เช่นที่ริมชายหาด และแสงแดดอันอบอุ่น
โอ้ เช่นตอนที่เราใช้ทราย กลบคุณพ่อจนถึงปลายคอ
ส่วนใหญ่ฉันชอบตอนฝนตก
ฝนเหรอ ฉันเองก็ชอบฝนตกนะ
เราสามารถกระโดดย่ำน้ำไปรอบๆ แอ่งน้ำ
รู้มั้ย ถือร่มสีสันสวยงาม ช่วงที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง
และยามที่ฝนซา เริ่มตกปรอยๆ ทั้งวัน ที่แย่คือทำให้รองเท้าเราเปียก
เราเริ่มหนาวจนตัวสั่น แล้วทุกสิ่งรอบๆ เริ่มรู้สึกห่อเหี่ยว
โอ้ เฮ้ๆ เย็นไว้จ้ะ
ทำไมต้องร้องไห้ด้วยล่ะ
สิ่งนี้มันตรงกันข้ามกับสิ่งที่เราทุกคน พยายามทำกันที่นี่นะ
พอได้ร้องไห้ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ ไม่หมกมุ่นกังวลใจเรื่องปัญหาในชีวิต
รู้ไรมั้ยจ๊ะ เรามาเปลื่ยนเรื่องคุยกันดีกว่า
เรามาอ่านคู่มือจิตใจเบื้องต้นกันเถอะ ต้องสนุกแน่
ฉันอ่านเกือบทุกเล่มแล้วล่ะ
เอ่อ เธอเคยอ่านเล่มนี้รึยังจ๊ะ น่าสนใจมากๆ เลยนะ
เล่มที่ 47 การกู้คืนความทรงจำระยะยาว
- ยังเลย - วู๊ บทนี้น่าสนใจจริงๆ
ข้อมูลความทรงจำระยะยาวที่คัดสรรไว้ ใช้เพื่อให้เกิดความสุขุมรอบคอบ
เริ่มสนุกแล้ว เธอโชคดีมากรู้มั้ย
เธอนอนอ่านหนังสือสบายๆ ส่วนฉัน ต้องวุ่นกับงาน ชีวิตช่างไม่ยุติธรรมเลย
เอิ๊ก
เราจะทำยังไงได้ เรามีเพียงเงินทุน นั่นก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว
ถ้าเรายังหานักลงทุนไม่ได้ เราจะต้องไล่คนออก
แม่ค่ะ พ่อค่ะ ได้เวลาจูบส่งหนูเข้านอนแล้ว
- ใช่ๆ ผมรู้ว่าเราต้องลดต้นทุน - แม่จะขึ้นไปเดี๋ยวนี้ล่ะจ๊ะ
ได้ยินรึเปล่า น้ำเสียงคุณพ่อ เหมือนท่านอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ
นั่นมันตัวอะไรน่ะ ใช่หมีรึเปล่า หมีแน่ๆ
หมีที่ไหนจะมาอยู่ในเมืองซานฟานซิสโก
ฉันเห็นแวบๆ มันมีขนรุงรัง ยังกับหมี
โอ้ ฉันขวัญอ่อนสุดๆ ประสาทของฉันตื่นกลัว
ชั้นไม่อยากฟัง เรื่องประสาทเสียของนาย
บอกได้เลยว่าต้นเหตุของเรื่องคือ การย้ายบ้าน
เรื่องนั้นแหละ ที่ฉันกำลังจะบอกนาย
ตอนนี้มีอย่างน้อย 37 เรื่อง ที่ทำให้ ไรลี่ย์ หวาดกลัว
ความรู้สึกโดดเดี่ยวมีมากพอ ทำให้เธอเงียบขรึม
ไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อกับแม่ จะย้ายเรามาอยู่ที่บ้านหลังนี้
ฉันเข้าใจแล้วล่ะ พวกเธอต่างกลัดกลุ้ม
แต่เราต้องผ่านเรื่องเลวร้ายไปได้
เอาแบบนี้มั้ย มารวบรวมรายการที่ทำให้ ไรลี่ย์ มีความสุขกันเถอะ
ก็ได้ ดูซิบ้านหลังนี้เหม็นสาบ ขนาดห้องยังมีกลิ่นตุๆ
- หน้าพิซซ่าที่นี่ก็แปลกประหลาด - เพื่อนๆ ของเราอยู่เมืองอื่น
ข้าวของทุกชิ้นก็อยู่ในรถตู้ที่หายสาปสูญ
โอ้ บอกอีกสิ มีอะไรที่แย่ได้กว่านี้อีกมั้ย
มีสิ จอย บอกได้เลยว่า เราคงได้นอนบนพื้นสกปรก
โอเค ฉันยอมรับว่า เราเริ่มกันได้อย่างยากลำบาก
- แต่ลองคิดถึงสิ่งดีๆ ที่รออยู่สิ - ไม่มีหรอก จอย
ไม่มีเหตุผลให้ ไรลี่ย์ มีความสุขเลยในตอนนี้
ให้เราจัดการกันเองเถอะ
ฉันว่าเรามาโดดเรียนในวันพรุ่งนี้ แล้วขังตัวเองไว้ในห้องนอน
ขนาดเสื้อผ้ายังไม่มีให้เปลื่ยนเลย
ตอนนี้เราควรร้องไห้ จนกว่าจะหายใจไม่ออก
เราควรล็อคประตูแล้วสบถคำหยาบ ออกมาดังๆ ต่างหาก
- เข้าท่านะ - รอเดี๋ยว
ฟังนะวันนี้มันจบลงแล้ว
ไงจ๊ะ ลูก
รถไฟขนส่งข่าวร้ายเทียบชานชาลาแล้ว ปู๊น - ปู๊น
รถขนย้ายของยังคงไร้ร่องรอย
พวกเขาบอกมันจะไม่มาจนกว่าจะถึงวันอังคาร เหลือเชื่อใช่มั้ย
ปู๊น - ปู๊น ปู๊น
- พ่ออยู่ที่ไหนค่ะ - คุยโทรศัพท์จ๊ะ
การผจญภัยครั้งใหม่ในเมืองนี้ ทำให้คุณพ่องานยุ่งตลอด
ฉันพูดไม่ผิดเลย
เอาล่ะ ขอที่ว่างให้ใบหน้างอนงามๆ หน่อย
แม่คิดว่าสิ่งที่อยากบอกลูกจริงๆ คือ
ขอบใจลูกมาก
รู้มั้ย แม้ว่ารอบตัวลูกจะสับสนวุ่นวาย
ลูกก็ยังคงเป็นสาวน้อย ที่เปี่ยมไปด้วยความสุขคนเดิม
พ่อลูกรับภาระหน้าที่มากมายทำให้กดดัน
แต่ถ้าลูกกับแม่ยังมีรอยยิ้มได้เสมอ สิ่งนี้จะช่วยพ่อได้มาก
เราทำสิ่งนี้เพื่อพ่อได้จริงมั้ยจัะ
ว้าว
เอาล่ะ
ค่ะ แม่ แน่นอนค่ะ
ไม่รู้ว่าควรตอบแทนลูกยังไงดี
- ฝันดีนะจ้ะ - ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
เราไม่ควรงอนใส่แม่
- มีความสุขแล้วใช่มั้ย - เราไม่ควรงอนใส่แม่ จริงที่สุด
- แฮปปี้ทีม เป็นชื่อที่ดีนะ - ทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้เพราะเธอ จอย
ดูเหมือนเราจะหลับได้อย่างสงบสุข
ฉันรับหน้าที่ดูแลความฝันต่อเอง ส่งพวกนี้ไปที่ความทรงจำระยะยาว
เป็นวันที่เยี่ยมมากทุกคน ลงเอยด้วยดี แฮปปี้ทีม
เอาล่ะ ละครความฝันของคืนนี้จะเป็นอะไรน้า
ที่นี่คือบ้านใหม่ของพวกเรา
มาอยู่กับฉันเถอะ ไรลี่ย์
- ใครสั่งพิซซ่าหน้าบร๊อคโคลี่ - กินสิ ฉันไม่มีพิษ
ใครกันเป็นคนดูแลเรื่องส่งความฝันพวกนี้มา
ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรทำสิ่งนี้
แต่ฉันยอมให้วันนี้จบลงแบบนี้ไม่ได้
ไม่ต้องกังวลนะ
ฉันจะต้องทำให้แน่ใจว่าวันพรุ่งนี้ จะเป็นวันที่ยอดเยี่ยมอีกวัน
ฉันสัญญา
CARAMEL CORN CURLS
- อรุณสวัสดิ์ นี่ฉันปลุกพวกเธอรึเปล่ะจ๊ะ - เธอต้องเล่นหีบเพลงด้วยเหรอ
ฉันต้องฝึกฝนไว้
ฉันไม่คิดว่าจะอยากเล่นมันมาก เท่ากับอยากโดนกอดหรอกนะ
โอเค ไปโรงเรียนวันแรกช่างน่าตื่นเต้น
ฉันตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมแผนการใหม่ อยู่นี่เอง
- เฟียร์ ฉันต้องการรายงาน - รายงานอะไร
ของเหตุการณ์ด้านลบ ที่อาจเกิดขึ้นได้ ในวันแรก ของการไปโรงเรียน
ฉันก้าวนำหน้าเธอไปหลายก้าวแล้ว เด็กในห้องไม่ทันสังเกตแน่
ดิสกัทจ๊ะ ให้แน่ใจว่า ไรลี่ย์ ต้องโดดเด่นที่สุดในวันนี้
แต่ต้องกลมกลืน ไปกับเพื่อนๆ
เมื่อฉันได้ลงมือเอง ไรลี่ย์ จะดูดีที่สุด
จนเด็กๆ คนอื่นจะเหลียวดู ชุดที่ตัวเองใส่อยู่
ส่วน จอย! ค่ะท่าน เธอคอยดูแลจอควบคุม
เพื่อให้ ไรลี่ย์ มีความสุขตลอดทั้งวัน
อีกเรื่องขอชมว่าชุดของเธอน่ารักมาก
นี่มันชุดเก่าค่ะ ขอบคุณที่ชม ฉันชอบตอนเวลาสะบัดตัวหมุน
รถไฟแห่งความคิดมาตรงเวลาแป๊ะ
แองเกอร์ คุณถ่ายความฝันออกมา
ฉันสั่งมาเป็นพิเศษ เผื่อกรณีไม่อยากเข้าห้องเรียน
อาจมีประโยชน์ ถ้าโรงเรียนใหม่ แสนน่าเบื่อและเรียนเรื่องไร้ประโยชน์
ซึ่งอาจเกิดขึ้นได้
โอ้ แซดเนส ฉันมีงานที่สำคัญอย่างมาก เตรียมไว้ให้เธอโดยเฉพาะ
- จริงเหรอจ๊ะ - อ๊ะ ฮ๊ะ ตามมาเลยจ้ะ
- เธอทำอะไรเหรอ - และก็นี่ เพอร์เฟ็ค
นี่คือวงกลมแห่งความเศร้า
งานของเธอคือให้แน่ใจว่า ความเศร้าทั้งหมดจะอยู่ในวงกลมวงนี้
เธอแค่ต้องการให้ฉันยืนตรงนี้เหรอ
ไม่ใช่หน้าที่ของฉันที่จะบังคับเธอ
แค่เพียงอยากให้แน่ใจว่า
ความเศร้าทั้งหมดจะอยู่แต่ในวงกลม
งานง่ายๆ อย่างนี้เธอทำได้อยู่แล้ว น่าสนุกใช่มั้ยจ๊ะ
- ไม่สนุกเลย - เก่งมาก เด็กดี
เอาล่ะทุกคน มาเริ่มต้นกันใหม่
เราจะเดินหน้าเข้าสู่วันที่ดี กลายเป็นสัปดาห์ที่เยี่ยม
และนำไปสู่ปีที่เยี่ยม ต่อยอดไปสู่ชีวิตที่ดีด้วย
วันสำคัญ โรงเรียนใหม่ เพื่อนใหม่
หนูรู้ว่าหนูค่อนข้างประหม่า แต่หนูตื่นเต้นมากเลยค่ะ
- หนูดูเป็นไงบ้าง ดูดีมั้ยค่ะ - ลูกน่ารักมากจ๊ะ
ลูกโอเคแล้ว อยากให้แม่เดินไปส่งมั้ย
ให้พ่อกับแม่เดินไปส่งโรงเรียนเนี้ยนะ ไม่ล่ะ ขอบใจ
ฉันจัดการเอง
ไม่เป็นไรค่ะ แม่ พ่อค่ะ แม่ค่ะ บ๊ายบาย
ขอให้สนุกนะ เจ้าลิงแสบ
- วู๊ว วู๊ว วู๊ว - วู๊ว วู๊ว วู๊ว
ลูกจ้า ขอให้สนุกนะ
- แน่ใจนะว่าเราต้องทำแบบนี้ - เข้าไปกันเถอะ
เข้ามาแล้ว เยสสส
โอเค เราเห็นกลุ่มเด็กเรียนที่ 2 นาฬิกา
- รู้ได้ยังไงว่าเป็นเด็กเรียน - ตุ้มหู 2ข้าง สร้อยคอ
- โว้ว เธอใส่ขนตาปลอมใช่มั้ย - เราต้องเป็นเพื่อนกับพวกเขาให้ได้
- เดินไปตีสนิทเลย - ล้อเล่นใช่มั้ย
ต้องไม่ไปคุยตีสนิทด้วย ต้องทำให้พวกนั้นมาสนใจเราเอง
อ๋อ ก็ได้ เดี๋ยว อะไรอีกล่ะ
สิ่งที่ทำให้เกิดหายนะ หามาได้ เกือบหมดแล้วล่ะ
สิ่งที่เลวร้ายที่สุดมีทั้ง ทรายดูด ความวุ่นวายที่จู่ๆ เกิดขึ้น
หรือ โดนครูเรียกในชั้นเรียน ตราบใดที่สิ่งเหล่านี้ไม่เกิดขึ้น
เอาล่ะ นักเรียนทุกคน วันนี้เรามีนักเรียนใหม่
ล้อเล่นใช่มั้ย โดดเรียนกันเถอะ ทำเป็นว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
ไรลี่ย์จ๊ะ หนูอยากเล่าเรื่องของตัวเอง ให้เพื่อนๆ ฟังมั้ยจ๊ะ
ไม่นะ แกล้งทำเป็นว่าเราพูดอังกฤษไม่เป็นเร็ว
ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง
โอเคค่ะ
ฉันชื่อไรลี่ย์ แอนเดอร์สัน
มาจากเมืองมิเนโซต้า ได้ย้ายมาอยู่ที่นี่
เมืองมิเนโซต้าเป็นยังไงเหรอจ๊ะ
เล่าให้ฟังได้มั้ย
แน่ใจได้เลยว่าหนูได้สัมผัสหิมะ มากกว่าทุกคนในห้องแน่ๆ
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ครูนี่จี้ชะมัด
ใช่ค่ะ มันค่อนข้างหนาวมาก
น้ำในทะเลสาปแข็งตัว กลายเป็นที่พวกเราเล่นฮ๊อคกี้
ฉันเล่นให้กับทีมฮ๊อกกี้ทีมหนึ่ง
เพื่อนของฉันชื่อ แม็ก เล่นเป็นศูนย์หน้า และพ่อก็เป็นโค้ชให้ทีมด้วย
สเก็ตเป็นกีฬาที่ครอบครัวฉันชื่อชอบมาก
กลายเป็นประเพณีประจำครอบครัว
เราต้องออกไปเล่นที่ทะเลสาป เกือบทุกวันในช่วงวันหยุด
เป็นประจำ จนกระทั่ง
เราย้ายบ้าน
- เกิดอะไรขึ้น - อะไรน่ะ
เฮ้ แซดเนส เธอสัมผัสความทรงจำ
- เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ - ใช่ ฉันรู้ แต่ว่า
กลับเข้าไปในวงกลมของเธอเดี๋ยวนี้
- อ๊ะ - มันเป็นอะไรไปเนี้ย
- รีบเอามันออกเร็ว จอย - เอาออกมาเร็ว
เราเคยเล่นไล่จับและอีกหลายอย่าง
มีพวกเด็กเรียซุบซิบกันที่ 3 นาฬิกา
เธอเห็นนั่นมั้ย พวกเธอกำลังตัดสินพวกเรา
ใครก็ได้ช่วยดึงมันออกที ทุกคนมาช่วยกันเร็ว
แต่ ตอนนี้ทุกอย่างแตกต่างไปจากเดิน
ตั้งแต่เราย้ายมาที่นี่
โอ้ ไม่นะ เรากำลังร้องไห้และซึมเศร้า
อะไรน่ะ แซดเนส เธอกำลังทำอะไร
โอ้ ฉันขอโทษ ฉันแค่
- นั่นมันความทรงจำหลัก - แต่มันเป็นสีฟ้า
ไม่นะ เดี๋ยวก่อน
หยุดน่ะ ไม่ๆ
จอย อย่า
- นั่นมันเป็นความทรงจำหลักนะ - เฮ้
- หยุดซิ - อย่า เดี๋ยวก่อน
ความทรงจำหลัก
อุ๊บ
ไม่ๆ ไม่นะ
- อ่อว - อ่อว
ขอบใจจ๊ะ ไรลี่ย์
ครูรู้ว่ามันเป็นเรื่องลำบาก ที่เธอย้ายมาอยู่สถานที่ใหม่
แต่พวกเราทุกคนดีใจ ที่เธอเลือกมาเรียนที่นี่
เอานักเรียนทุกคน หยิบหนังสือประวัติศาสตร์ออกมา
แล้วพลิกไปบทที่ 7
ฉันสบถคำหยาบได้ยัง
- เอ๋ - อ่อว
อ่อว!
อ่อวว!
อ่วว
โอ้ ไม่ 1 2 3 โอเค
ไม่พอ อะไรน่ะ
นี่เราอยู่ไหนกัน
ความทรงจำระยะยาวงั้นเหรอ เดี๋ยวนะ
เกาะกูฟบอลล์เหรอ
เกาะแห่งบุคคลิกภาพ ของไรลีย์ พวกมันล้วนดูแย่ทั้งหมด
โอ นี่ต้องแย่แน่ ๆ
เรา.. เราแก้ไขเรื่องนี้ได้
เพียงแค่เรา ต้องกลับไปศูนย์บัญชาการ
เสียบความทรงจำหลักเข้าที่ แล้วไรลี่ย์ ก็จะกลับมาเป็นปกติเอง
โอ ไรลี่ย์ไม่มีความทรงจำหลัก
ไม่มีเกาะแห่งบุคคลิกภาพ และไม่มี.. โอ
- อะไร อะไรเหรอ - เธอไง
เธอไม่ได้อยู่ ที่ศูนย์บัญชาการ เมื่อขาดเธอ ไรลี่ย์ก็ไม่อาจมีความสุขได้
เราต้องพาเธอ กลับไปโดยเร็ว
ฉันกำลังไปแล้ว ไรลี่ย์
ดังนั้น กลายเป็นว่าถังสีเขียว ไม่ใช่สำหรับขยะรีไซเคิล
แต่เป็นพวกของสด อย่างผักหรือเปลือกไข่
สีน้ำเงิน ถึงจะเป็นของรีไซเคิล และสีดำ เป็นขยะทั่วไป
ไรลีย์มีท่าทางแปลก ๆ ทำไม่เธอ ถึงทำท่าแปลก ๆ
นี่เธอจะไปหวังอะไรล่ะ เกาะทุกเกาะกำลังแย่
- จอยคงรู้ ว่าต้องทำยังไง - ใช่แล้ว
จนกว่าเธอจะกลับมา เราก็ทำ อย่างที่คิดว่าจอย จะทำนั่นล่ะ
ความคิดแจ๋วดีนี่ แองเกอร์ เฟียร์ ดิสกัสต์
แล้วเราจะทำยังไง ให้มีความสุขได้ล่ะ หา
เฮ้ ไรลีย์ แม่มีข่าวดี
แม่เจอรายการแข่งฮ็อคกี้ ของทีมเยาวชน ในซานฟรานซิสโก นี่ล่ะ
แล้วรู้ไหม จะเริ่มต้นวันพรุ่งนี้ หลังโรงเรียนเลิก เราโชคดีจังนะ ว่าไหม
- ฮ็อคกี้เหรอ - โอ ๆ เราจะทำยังไงล่ะ
พวกเรา.. นี่.. นี่นะ.. เธอทำเหมือน ตัวเองเป็นจอย
ดีไหมล่ะ ที่ลูกจะได้กลับไป อยู่บนลานน้ำแข็งอีกครั้ง
โอ ใช่สิ คงน่าสนุกดีหรอก
นั่นมันอะไรกัน ไม่เห็นเหมือนจอยเลย
- เอ่อ.. ก็เพราะฉันไม่ใช่จอยนี่ - ใช่ ไม่บอกก็รู้
พวกเธอได้ยินรึเปล่า
- ได้ยิน - อือ / โอ ใช่
- มีอะไรผิดปกติเหรอ - เราควรจะถามเธอไหม
ลองหยั่งเสียงเธอดูซิ แต่อย่างอ่อนโยนหน่อยนะ เธอจะได้ไม่ผิดสังเกต
แล้วนี่ วันแรกที่โรงเรียนเป็นไงบ้างลูก
- แม่กำลังหยั่งเชิงเรา - ฉันไม่ไหวแล้ว
- เธอทำตัวเป็นจอยบ้าง - อะไรกัน
ก็ได้ เอ่อ
ก็ดีค่ะ หนูคิดว่างั้นนะ ไม่รู้เหมือนกัน
โอ เนียนดีมาก นั่นละ ถึงจะเหมือนจอยหน่อย
มีบางอย่างเกิดขึ้นแน่
เธอไม่เคย แสดงอาการแบบนี้มาก่อน นี่เราควรทำยังไง
เราจะหาให้ได้ ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เราต้องการ การสนับสนุนนะ ให้สัญญาณสามีซิ
อะแฮ้ม
ส่งลูกได้แจ๋วจริง ๆ รีดรับลูก
อะแฮ้ม
โอ๊ะ โอ่ เธอกำลังจ้องเราอยู่
- เธอพูดว่าอะไรนะ - ว่าไงนะครับท่าน
- โอ้ ขอโทษครับท่าน - ไม่มีใครสนใจฟังเลย
ใช่คืนทิ้งขยะรึเปล่า หรือเราลืมยกฝาชักโครกขึ้น
ผู้หญิงต้องการจะบอกอะไรกันแน่
- เขาทำหน้าตาซื้อบื่ออีกแล้ว - อยากจะโดดไปบีบคอซะเดี๋ยวนี้เลย
ส่งซิกให้เขาอีกทีสิ
อ๊ะ แล้ว
ไปโรงเรียนวันแรกเป็นไงบ้าง ลูก
- เสียเวลาเปล่าๆค่ะ - หมายความว่าไง / - พูดจริงเหรอ
นี่เรายอมเลิกกับนักบินเพื่อมาแต่งงาน กับตานี่น่ะเหรอ
ถอยไป ฉันเป็นความสุขให้เอง
ก็ได้ ที่โรงเรียนเยี่ยมไปเลยค่ะ
มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ ไรลี่ย์
ท่านครับ ลูกส่งสายตามาที่พวกเรา
เอายังไงดี
ก็ได้สงสัยต้องแสดงอำนาจซะบ้าง ฉันล่ะไม่อยากขึ้นเสียงใส่ลูกเลยจริงๆ
อย่าให้ถึงกับต้องพูดรุนแรงเลยครับ ท่าน
ไรลี่ย์ พ่อไม่ชอบกิริยาใหม่ ที่ลูกแสดงเลยนะ
โอ้ งั้นฉันจะแสดงให้เห็นเต็มตาเลย ตาเฒ่า
ไม่ๆ มีความสุขไว้
อะไรกันนักกันหนา พ่อ แค่เลิกยุ่งกับหนูไม่ได้รึไง
ท่านครับ ตรวจพบควาดื้อระดับสูง
เพิ่มมาตรการเป็น DEFCON 2
ได้ยินที่สั่งแล้วนี่ใช้มาตรการ DEFCON 2
ฟังนะลูก พ่อไม่รู้ว่าลูกรับเอา กิริยาไม่ดีแบบนี้มาจากไหน
อยากลองดีใช่มั้ย ป๊ะป๊า เข้ามาเลย
ก็แค่ ใช่สิ..
เตรียมพร้อมขึ้นเสียงใส่ลูก
กุญแจอนุญาติประจำที่
พร้อมขึ้นเสียงตามคำสั่งครับท่าน
อ่อว
พ่อแค่ หุบปากไม่ได้เหรอ
ยิง
พอได้แล้ว กลับขึ้นห้องไปซะ
เดี๋ยวนี้
ขึ้นเสียงใส่ลูกแล้วครับท่าน
ทำได้ดีมากทุกท่าน จะต้องเกิดหายนะแน่ๆ
เอ่อ เมื่อกี้แหล่ะหายนะ
มาสิ บินไปกับฉันเถอะ ยาหยี
- อ่า - อ่าาา
เราต้องเดินออกไปตามทางนั้นเหรอ
มันเป็นทางกลับที่ไวที่สุด
แต่ข้างล่างตรงนั้นคือที่ทิ้งความทรงจำนะ ถ้าเราตกลงไป ก็จะถูกลืมไปตลอดกาล
เราต้องทำเพื่อไรลี่ย์
แค่เดินตามฉันมาก็พอ
ไม่สูงหรอก มันเหมือนกับ อูววว
โว้วว
เฮ้
คือว่า
ข้างล่างเมื่อกี้วุ่นวายไปหน่อย
ลูกมีเรื่องอะไรอยากระบายให้พ่อฟังมั้ย
เล่ามาเลย ลูกสาวแสนสุขคนเดิมของพ่ออยู่ไหนแล้ว
ลิงน้อย วู๊ว-ฮู๊
โว้ว พ่อพยายามปลุกนิสัยขี้เล่นให้ทำงาน
มาซิจ๊ะ ฮู๊-ห๊ะ
เซดแนส ย้อนกลับไปเร็ว
เกิดอะไรขึ้น
พ่อเข้าใจแล้ว เวลานี้ลูกต้องการอยู่ตามลำพัง
งั้นไว้เราค่อยคุยกันทีหลัง
- เราเจอปัญหาใหญ่แล้ว - จอย เธออยู่ไหนนะ
เราสูญเสียเกาะนิสัยขี้เล่นไปแล้ว
หมายความว่าเราอาจสูญเสียเกาะไหนไปอีกก็ได้
เธอแก้ไขทุกอย่างได้ใช่มั้ย จอย
- ฉัน ฉันเองก็ไม่รู้ - โอ้ววว
แต่เราต้องลองดู โอเค ไปกันเถอะ
- ไรลี่ย์หลับไปแล้ว - โอ้
คิดดีๆ แล้วเป็นเรื่องที่ดีนะ
เพราะไม่มีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นได้ หลังจากที่เธอหลับไปแล้ว
เราต้องกลับศูนย์บัญชาการ ก่อนที่เธอจะตื่นขึ้น
เราแค่ใช้เกาะแห่งมิตรภาพเพื่อข้ามไป
- โอ้ พวกเราไม่ทางทำได้แน่ - ไม่ๆ ไม่นะ
อย่ามัวจมปลักกับ ความผิดพลาดในชีวิตสิ
ลองนึกถึงหนังตลกเรื่อง หมาตัวนั้นตายที่ไหน
โอ้ แซดเนส เราไม่มีเวลามาโอ้เอ้น่ะ
เราก็แค่ต้องเดินอ้อมไป
เดินชมทิวทัศน์ไปเรื่อยๆ
เดี๋ยวก่อน จอย เธออาจหลงทางได้ในนั้นนะ
- คิดแง่บวกไว้สิ - ก็ได้
ฉันคิดในแง่บวกว่า เธออาจหลงทางได้ในนั้น
นั่นคือที่เก็บความทรงจำระยะยาวนะ
เป็นทางเดินที่คดเคี้ยวไม่มีจุดสิ้นสุด
ฉันเคยอ่านเจอในคู่มือ
- ในคู่มือเหรอ - ใช่ ในคู่มือ
- เธออ่านคู่มือ - ใช่
งั้นเธอก็รู้ทางกลับไปที่ศูนย์บัญชาการ
- คงงั้น - ยี้ ฮู้
เธอเป็นแผนที่ให้ฉัน
หน้าเดิน นำไปเลยแผนที่
งั้นบอกฉันว่า พวกเราต้องเดินไปทางไหน
ก็ได้ แค่ตอนนี้
ฉันโศกเศร้าเกินกว่าจะเดินไหว
ขอเวลาฉันทำใจ 2-3 ชั่วโมงนะ
- ทางไหน ซ้ายใช่มั้ย - ขวา
ฉันหมายถึงให้ไปทางซ้าย ถ้าพูดซ้ายก็คือขวาถึงจะถูก
โอเค
ทำแบบนี้แล้วรู้สึกดีจัง
โอเค ลุยกันเลย เราต้องกลับไป ที่ศูนย์บัญชาการให้ได้ก่อนเช้า
เราทำได้แน่ เรื่องหมูๆ
แผนนี้ต้องได้ผลแน่
แผนนี้ไม่ได้ผลเลยสักนิด
- พวกเราใกล้ถึงรึยัง - ใกล้แล้วล่ะ เลี้ยวขวาข้างหน้า
แล้วก็เลี้ยวซ้าย และ เลี้ยวซ้ายอีกที
เธอแน่ใจนะว่าเรามาถูกทาง
เพราะยิ่งเดิน ก็เหมือนยิ่งห่างจากศูนย์บัญชาการ
โอ้ ไรย์ลี่ ตื่นแล้ว
โอ้ โอ้ะ อ๊ะ
อย่า อย่าสัมผัสนะ จำไม่ได้เหรอ
ถ้าเธอสัมผัส มันจะกลายเป็นความเศร้า
โอ้ ขอโทษจ๊ะ ฉันจะไม่ทำแล้ว
- เริ่มอีกแล้วเหรอ - ฉันถือมากกว่านี้ไม่ใหวแล้ว
จงลืมไปซะ
- ผู้ดูแลความคิดนี่ - จอย เราเกือบถึงแล้วนะ
ความจำหมายเลขโทรศัพท์ เราไม่ต้องใช้แล้ว
มันบันทึกอยู่ในมือถืออยู่แล้ว
- งั้นลืมให้หมด - ขอโทษค่ะ หวัดดี
จงลืมไปซะ
- ฉันหาทางไปเกาะแห่งมิตรภาพ - เฮ้ ดูสิ 4 ปีของการเรียนเปียโน
ใช่เหรอ ทำไมมันดูเลือนลางจังเลย
รู้มั้ย พื้นฐานกับโน๊ตเพลง ถูกลืมไปก่อนหน้านี้แล้ว
- คือว่า - ประธานาธิปดีสหรัฐล่ะ ให้ลืมมั้ย
เก็บความทรงจำของวอชิงตัน ลินคอร์นและผิวดำไว้
- ที่เหลือให้ลืมไปซะ - เฮ้
พวกคุณลบความทรงจำพวกนี้ไปไม่ได้นะ ที่นี่มีแต่ความทรงจำดีๆ
รายชื่อคอลเล็คชั่น คูตี้ไพย์ พรินแซส เนี้ยนะ
ใช่ นั่นเป็นข้อมูลบทวิจารณ์นะ
- กลิทเทอร์สตอม ฮันนี่แพ็นส์ - จงลืมไปซะ
- เฮ้ เอากลับคืนมานะ - พวกมันอยู่ในที่ทิ้งความทรงจำแล้ว
- ไม่มีอะไรย้อนกลับคืนมาได้ - ใช่แล้ว สาวๆ นี่เป็นงานของเราเข้าใจมั้ย
เมื่อใหร่ที่ไรลี่ย์เลิกใส่ใจ ความทรงจำนั้นจะค่อยๆ จางหายไป
- จางหายไปเหรอ - มักเกิดขึ้นกับความทรงจำที่ดีที่สุด
ยกเว้นเจ้าตัวร้ายนี่ มันไม่เคยจางหายไปเลย
นั่นมันเพลงจากโฆษณาหมากฝรั่งนี่
รู้มั้ย บางทีก็พวกเราก็ต้องส่งเพลงนี่ ไปที่ศูนย์บัญชาการอย่างไม่มีเหตุผล
เพลงมันแล่นอยู่ในหัวของไรลี่ย์ ไม่รู้เป็นกี่ร้อยกี่ล้านครั้ง
มาฟังกันอีกรอบเถอะ
ใช่ ฉันรู้ว่าพวกเราทั้งต่างก็รู้จักเพลงนี้ โอเค เพลงมันจำง่ายจังน่ะ
- เธอคิดว่าเราควรทำยังไงกับมันดี - ใช่แล้ว
โอเค ไปเลยลูก ฮ่า ฮ่า ฮ่า
เกิดอะไร เพลงบ้านี่อีกแล้ว
ฮ่าๆ เจ๋งมาก
รอเดี๋ยวค่ะ คุณรู้มั้ยว่า เกาะแห่งมิตรภาพไปทางไหน
เธอชอบที่นั่นรึเปล่า มีแผ่นดินใหวเกิดขึ้นบ้างมั้ย
สะพานโกลเด้นเกตใหญ่รึเปล่า
ใช่ ใหญ่มากเลย แล้วแข่งเพลย์อ๊อฟเป็นยังไงบ้าง
เราชนะเกมส์แรกได้ โค้ชบอกว่าเราอาจผ่านเข้ารอบชิง
โอ้ แล้วมีเด็กใหม่ในทีมด้วยนะ เธอเก่งมากเลย
- อ๊ะ เธอพูดแบบนั้นได้ยังไงกัน - เพื่อนใหม่งั้นเหรอ
แมก มีเพื่อนใหม่แล้ว
เฮ้ เฮ้ ใจเย็นก่อนสิ
เราไม่อยากเสียเกาะ ไปมากกว่านี้อีกแล้วนะ เพื่อน
เราส่งลูกให้กันโดยแทบไม่ต้องมองเลย
เหมือนอ่านใจกันได้
ชอบอ่านใจคนอื่นใช่มั้ย แม็ก
- ฉันมีบางอย่างให้เธออ่านใจ - แองเกอร์ ทำอะไรน่ะ
- นี่ไง - เดี๋ยวๆ สงบจิตใจสัก 1 วิก่อน
อ๊าก
- แค่นี้นะ - อะไรนะ
ต้องไปแล้ว
เดี๋ยวก่อน คุณช่วยกรุณาบอกทีว่าไปทางไหน
โอ้ ไม่
เกาะแห่งมิตรภาพ เกิดอะไรขึ้น
ไม่มีเพื่อนแล้วเหรอ
โอ้ ไรลี่ย์รักเพื่อนคนนี้มากเลย ตอนนี้ได้จากไปแล้ว
ลาก่อนมิตรภาพ สวัสดี ความโดดเดี่ยว
เราแค่ต้องเดินทางไกลกว่าเดิม
ใช่แล้ว ไกลแสนไกลเลยด้วย
พร้อมแล้วจ๊ะ
ต้องมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้สิ
- วู้ว ดูแกสิ - อ๊ะ
ฉันจะหยิบแกไปด้วยแต่แกไม่
พูดเล่น ฉันจะทิ้งแกไว้ได้ไง
สวัสดีค่ะ
- อ่อว - เดี๋ยวค่ะ เฮ้ รอก่อน
รอเดี๋ยว หยุด ก่อนค่ะ
- ขอโทษค่ะ - อ่อว
โอ้ คือฉันแค่ออกตามหา
- ความทรงจำที่แสนบันเทิง - อะไรน่ะ
ฮ่า ฮ่า ลาก่อน ยัยหนู
อู้ว เจ็บไปทั้งตัวเลย
เดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันรู้จักคุณ
ไม่เธอไม่รู้จักฉันแน่ ฉันแน่ใจ
- ฉันหน้าโหลมาก - ไม่ๆ ฉันจำได้แล้ว
คุณคือ ปิ๊ง ป่อง เพื่อนที่ไรลี่ย์จินตนาการขึ้นมา
- เธอรู้จักฉันจริงๆ เหรอ - แน่นอนค่ะ
ไรลี่ย์ชอบเล่นกันคุณที่สุด คุณทั้งคู่เป็นเหมือนเพื่อนแท้
โอ้ คุณคงยังไม่รู้
- เราพยายามหาทางกลับศูนย์บัญชาการ - ศูนย์บัญชาการเหรอ
พวกเธอมาจากศูนย์บัญชาการเหรอ - ใช่ แล้วค่ะ
ฉันชื่อ จอย นี่คือ แซดเนส
- เธอคือจอย แห่งความสุข - อ๊ะ ห๊ะ
พวกเธอมาทำอะไรอยู่ข้างนอกตรงนี้ล่ะ
เป็นคำถามที่ดีมาก แซดเนสเธออยากตอบด้วยตัวเองมั้ยจ๊ะ
หากไม่มีเธอ ฉันคงไม่มีความสุข
เราปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้ เราต้องพาเธอกลับไป
ตามฉันมาได้เลย
ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ได้พบคุณอีกครั้ง
บอกได้เลยว่าฉันเป็นแฟนตัวยงของคุณ
คุณยังจำตอนที่คุณเล่นดนตรีกับไรลี่ย์ได้มั้ย
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันได้ชมทุกคอนเสิร์ตของคุณเลย
ใช่ ฉันใช้งวงเป่าเป็นดนตรี
- ได้ดูคุณทั้งคู่เล่นไล่จับช่างเพลิดทีสุด - ผลัดเปลื่ยนกันเป็นแชมป์
- โอ้ และยังมีเจ้าร๊อคเก็ตของคุณด้วย - ใช่แล้ว มันแล่นด้วยพลังแห่งเสียงเพลง
ใช่จริงด้วย เพลงประจำตัวคุณ
- เพื่อนๆ คนใหนอยากมาเล่นด้วยกัน - ปิ๊ง ป่อง ปิ๊ง ป่อง
- เจ้าร็อคเก็ตจะทำให้คุณร้อง ฮูเร่ - ปิ๊ง ป่อง ปิ๊ง ป่อง
จริงๆ แล้วคุณเป็นตัวอะไรกันแน่ค่ะ
คือว่ามันไม่ชัดเจนเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ฉันทำจากห่อลูกกวาด
แต่ส่วนอื่น ฉันมีแต่ส่วนของ แมว ช้าง และ ปลาโลมา
ปลาโลมาเหรอ
ยังจำได้มั้ย ตอนที่ไรลี่ย์ 3 ขวบ เธอเจอสัตว์หลายอย่าง
วัวร้อง มอ ม้าร้อง ฮี้ ฮี่
ผู้คนส่วนใหญ่โต้เถียงกันว่าสัตว์ร้องยังไง
ใช่ ใช่ คงเป็นเรื่องจริง
- แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่ล่ะ - เอ่อ คือว่า
พักหลังนี้ไรลี่ย์ไม่เรียก เพื่อนในจินตการของเธอเลย
ฉัน ก็เลย รู้มัยว่า
เข้าใจแล้วล่ะ อย่าเศร้าไปเลยนะคะ
บอกได้เลย ฉันได้กลับไปที่ศูนย์บัญชาการเมื่อไหร่
ฉันจะทำให้ไรลี่ย์จำคุณได้
- เธอทำได้เหรอ - แน่นอนค่ะ เธอต้องชอบแน่
ฮ่า ฮ่า นี่คือวันที่ดีที่ในชีวิตของฉันเลย
อ่อว อูอว อูออว
- ไม่เป็นไรนะ - นี่มันคืออะไรเหรอ
ฉันร้องไห้ออกมาเป็นลูกกวาด
- ลองชิมรสคาราเมลสิ อร่อยนะ - วู้ว
- โว่ว - วู้ว
- ใช้ถุงใบนี้สิ - ขอบคุณค่ะ
โอ้ ถือไว้ก่อนนะ รอฉันเดี๋ยว
มันมักมีของติดอยู่ที่ก้นถุงเสมอ
เอานี่
- มันคืออะไร - ถุงใส่ของที่จินตนาการขึ้น
ขอบคุณค่ะ มันช่วยให้เดินทางกลับ ไปที่ศูนย์บัญชาการง่ายขึ้นมากเลย
เดินไปงั้นเหรอ เราไม่ต้องเดินหรอกนะ
เรากำลังจะไปขึ้นรถไฟแห่งความคิด
รถไฟเหรอ จริงด้วย
รถไฟทำให้เรากลับกว่าเดิม แต่เราจะขึ้นมันได้ยังไง
รถไฟแห่งความคิดจะไปทั่วทุกที่ แต่มีสถานีนึงอยู่ที่ดินแดนจินตนาการ
ฉันรู้ทางลัดด้วยล่ะ ตามมาเลยทางนี้
โอ้ ฉันดีใจมากๆ ที่เราบังเอิญได้มาพบคุณ
สถานีอยู่อีกฝั่ง เชิญเข้าไปก่อนเลย
- จอย - ว่าไงจ๊ะ
ฉันเคยอ่านเจอเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ในคู่มือ เราไม่ควรเข้าไปในนั้น
ปิ๊งป่อง บอกว่ามันคือทางที่เร็วที่สุด ที่จะกลับศูนย์บัญชาการ
แต่ว่า จอย ที่แห่งนี้คือความคิดที่ไร้รูปร่าง
คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ ฉันเดินเข้าไปในเป็นประจำ
ดูป้ายซิ มันคือทางลัด
[DANGER - KEEP OUT!] ดี-เอ-เอ็น-จี-อี-อาร์ แปลว่า ทางลัด
เดี๋ยวจะพิสูจน์ให้ดู
ดูฉันซิ
กำลังข้ามไปสู่สถานีรถไฟแล้ว เพราะฉันใช้ทางลัด
เดินอ้อมไปกันเถอะนะ ทางนี้
เกือบจะถึงแล้วนะ
ถ้าเธออยากอ้อมก็ตามใจนะ
แต่ตอนนี้ไรลีย์จำเป็นมากที่ต้องมีความสุข ฉันพลาดรถไฟนั่นไม่ได้
ปิ๊งป่อง รู้ว่าตัวเขากำลังทำอะไร เขามีส่วนหนึ่งเป็นปลาโลมาที่ฉลาดมากๆ
หวังว่าเขาคงฉลาดจริงๆ
วันนี้มีความคิดอะไร ที่พวกเราต้องพยายามทำความเข้าใจ
- ความโดดเดี่ยวครับ - ฮืม
ฉันคิดว่ามีบางอย่างอยู่ในนั้นน่ะ
ฉันต้องรีบเปิดเครื่อง และกำจัดความคิดไร้สาระให้หมดไปแล้ว
บอกได้เลยว่า พวกเธอจะไปถึงศูนย์บัญชาการได้ในไม่ช้า
ว้าว เธอดูนั่นสิ
- โว้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย - แย่แล้ว พวกเขาเดินเครื่องแล้ว
โอ้โห ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนเลย
หน้าหล่อๆ ของฉัน โว้ว
- นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ - เราอยู่ในความคิดแบบนามธรรม
มันมีอยู่4 ช่วง นี่เป็นระยะแรก
คือวัตถุผิดรูปลักษณ์
เอาล่ะ ไม่ต้องแตกตื่น สิ่งที่สำคัญคือเราต้องเกาะกลุ่มกันไว้
- โอ้ - อ่อว
เราอยู่ในระยะที่สอง การแยกส่วน
เผ่นเร็ว
อ๊าก ขาฉันไม่มีความรู้สึก
- ขา อยู่นั่นเอง - กลับมาหา ฉัน
เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ ก่อนที่เราจะไม่เหลือแม้แต่รูปร่าง
เราจะติดอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล
ป่อง ทำไมคุณถึงชวนเราเข้ามาในที่แบบนี้
บอกแล้วไงว่า มันคือทางลัด
รถไฟนี่
แย่แล้ว เรากลายเป็น 2 มิติ นี่คือระยะที่ 3
- เราวิ่งกันไม่ถึงไหนเลย - รนหาที่แท้ๆ
ไม่เอาน่า
ประตูแคบไป
แย่แล้ว เราไม่มีรูปลักษณ์เหลือแล้ว นี่คือระยะสุดท้าย
เราออกไปไม่ได้แน่
นอนลงสิ เราจะกลายเป็น 2 มิติ
หยุด หยุดก่อน
ไม่นะ คุณบอกว่ามันเป็นทางลัดนี่
ใช่ มันเป็นทางลัด เราไม่ควรเข้าไปในนั้นเลย
อันตรายสุดๆ พวกเขาน่าจะติดป้ายเตือนเอาไว้
- อีกนานแค่ไหนถึงจะมีรถไฟมาอีก - ใครจะไปรู้
ไม่ต้องกังวล ยังมีอีกสถานี ทางนี้
มีรถไฟจอดที่นั่นเสมอ ก่อนเดินทางไปที่ศูนย์บัญชาการ
ถ้ารีบหน่อย เราอาจไปทัน
นี่คงไม่ใช่ทางลัดอีกทาง ของคุณหรอกใช่มั้ย
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใช่สิ
- ยังมีอีกสถานีข้างหน้าจริงๆ เหรอ - อ๊ะ ฮะ ผ่านทางนั้นไป
- ยินดีต้อนรับสู่แดนแห่งจินตนาการ - ดินแดนแห่งจินตนาการเหรอ
ใช่สิ ฉันมาประจำล่ะ เกือบจะได้เป็นนายกเทศมนตรีที่นี่
เฮ้ หิวกันมั้ย ที่นี่มีป่าเฟรนซ์ฟรายส์ด้วยนะ
- ไม่ จริงน่า - ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ดูนี่สิ เมืองแห่งถ้วยรางวัล
เหรียญรางวัล ริ๊บบิ้น ที่ๆ ทุกคนเป็นชนะ
ฉันชนะรางวัลใหญ่
- ฉันด้วย - โอ้ ใบประกาศนียบัตร
นั่นมัน อย่าบอกนะว่ามันคือ
เมืองก้อนเมฆ
ชอบที่สุดเลย ยู้ ฮู้
- โอ้ว นุ่มจังเลย - โอ้ ๆ ขอเล่นด้วยสิ
เฮ้ อะไรกันเนี้ย
รีบให้ซ่อมให้เหมือนเดิม ก่อนที่นายจะเจอปัญหาใหญ่
โอ้ โห ลาวา วี้ ฮู้
ดินแดนแห่งจินตนาการสุดยอดไปเลย
โอ้ มันชักเริ่มน่าสนใจ ขึ้นเรื่อยๆ แล้วใช่มั้ย
ดูนี่สิ บ้านกองไพ่
โว่ว เดี๋ยวนะ รอนี่เดี๋ยว
- เจ้าร็อคเก็ต - ใช่แล้ว
ฉันซ่อนมันไว้ตรงข้างในนั้น เพื่อความปลอดภัย
และตอนนี้ฉันพร้อมแล้ว ที่จะพาไรลี่ย์ไปดวงจันทร์
- โอ๊ะ โทษนะ - ยอด
- ว้าว ฉันรักจินตนาการจังเลย - น่าอยู่มากใช่มั้ย
และมักมีสิ่งใหม่ๆ เพิ่มเข้ามาอยู่เสมอ
- เจ้ารูปหล่อนั่น เป็นใครกัน - แฟนในจินตนาการ
- ฉันยอมตายเพื่อไรลี่ย์ - ว้าว
- ฉันไม่เคยเห็นหน้านายมาก่อน - ฉันเป็นนักร้องชาวแคนาดา
ผ่านโลกของช่วงวัยอนุบาล เราจะเจอสถานีรถไฟ
เพื่อ ไรย์ลี่ ไปกันเถอะ ยู้ ฮู้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ต้องสนุกแน่ลูก ทีมใหม่ เพื่อนใหม่
เด็กพวกนั้นดูท่าทางเก่งเอาการ
แม่ว่าพวกเธอมาจาก ซาน ฟรานซิโกแน่ ฮิ ฮิ ฮิ
- ต้องไปแล้วค่ะ - โอเค โชคดีนะจ๊ะ ลูกจ๋า
จูบจากแม่ก็ช่วยอะไรเราไม่ได้ หากเธอใช้พลังจากเกาะกีฬาฮ๊อคกี้ ต้องแพ้แน่
ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันเรียก ความทรงจำฮ๊อกกี้เท่าที่คิดได้มาใช้
ต้องมีสักอันที่ได้ผลแน่ ทำให้ความทรงจำหลักกลับมาทำงาน
- เธอลงเล่นแล้ว - เร็วกว่านี้หน่อย
ฮ่า ฮ่า เราทำได้ มันได้ผล
โอ้
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ ไม่ๆ อุ๊บ
มันเหมือนว่าเรา เจ็บแล้วไม่จำเลยนะ
- พอกันที - ไม่ ไม่ ไม่นะ
สงบจิตใจลงก่อน
อ่ออว
- ไรลีย์ มีอะไรรึเปล่าลูก - กลับกันเถอะค่ะ
- ลูกไม่แข่งให้จบเกมส์ก่อนเหรอจ๊ะ - เพื่ออะไรคะ
เฮ้ มันจะผ่านไปได้ด้วยดี
- กลับแข่งต่อ - แม่เลิกพูดว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีได้มั้ย
ฮ๊อคกี้
โอ้ ไม่นะ เธอชอบเล่นฮ๊อกกี้ที่สุด
เธอเลิกเล่นไม่ได้นะ
ปิ๊งป่อง เราต้องรีบไปให้ถึงสถานีรถไฟ
มั่นใจได้เลย ทางนี้ ผ่านปราสาทแครกเกอร์ไปก็ถึงแล้ว
เอ๋ แปลกจัง
ปราสาทแครกเกอร์ เคยตั้งอยู่ตรงนี้ทำไมถึงโดนย้ายล่ะ
สาบานได้ ภูเขา สปาร์เคิล พอร์ยตี้ เคยตั้งอยู่ตรงนี้
- นี่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ - ใช่ ฉันเองก็ไม่รู้
- เราจะต้องรีบกลับไป - ปราสาทเจ้าหญิง ดรีมเวิร์ล
โอ้ อนุสรณ์ตุ๊กตายัดนุ่น
เจ้าร็อคเก็ตของฉัน
เดี๋ยวก่อน ไรลี่ย์กับฉัน ยังต้องใช้เจ้าร็อคเก็ตนะ
มันยังมีพลังเหลืออยู่
เพื่อนๆ คนใหนอยากมาเล่นด้วยกัน
ไม่ๆ ไม่ ไม่
พวกคุณเอาเจ้าร็อคเก็ต ทิ้งหลุมขยะไม่ได้นะ ไรลีย์กับฉัน ต้องใช้มันไปดวงจันทร์
ฝันของฉันกับไรลี่ย์ ไม่อาจเป็นจริงได้งั้นเหรอ
ไม่เป็นไรหรอกน่า เราแก้ไขมันได้
ทันทีที่เรากลับถึงกองบัญชาการ สถานีรถไฟไปทางไหนล่ะ
ฉันใช้เวลาทั้งหมด เพื่อวางแผนการเดินทางของเรา
เฮ้ ใครกำลังจั๊กจี้คุณอยู่น่ะ มาแล้วจ้า ปิศาจจั๊กจี้
เฮ้ ปิ๊งป่อง ดูนี่สิ
โอ้ มาเล่นเกมส์สนุกๆ กัน ใครไปถึงที่สถานีรถไฟก่อน
คนนั้นชนะ ฟังน่าสนุกดีนะ
ไม่เอาน่า รีบไปที่สถานีรถไฟกันเถอะ
ฉันเองก็เสียใจนะคะ ที่พวกเขาพรากเจ้าร็อคเก็ตของคุณไป
พวกเขาพรากสิ่งที่คุณรักไปตลอดกาล
แซดเนส อย่าทำให้เขารูสึกแย่ยิ่งกว่าเดิมสิ
มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เชื่อมฉันกับไรลี่ย์
ฉันเชื่อว่าคุณกับไรลี่ย์ ผ่านการผจญภัยที่ยอดเยี่ยมมาด้วยกัน
ใช่ พวกเราเข้ากันได้อย่างวิเศษที่สุด
ครั้งหนึ่งเรากลับมาทันมื้อเช้า เราเลยกินรวดเดียวสองจานรวด
- แซดเนส - น่าทึ่งจริงๆ ไรลี่ย์ต้องชอบแน่ๆ
แน่นอนว่าเธอชอบ เราเคยเป็นเพื่อนรักกัน
ใช่แล้ว ใช่แล้ว
อะไรน่ะ
ฉันดีขึ้นแล้วล่ะ
มาสิ สถานีรถไฟอยู่ทางนี้
- เธอทำแบบนั้นได้ยังไง - ฉันเองก็ไม่รู้
- ฉันเองก็รู้สึกเสียใจเลยคิดว่าควรไปปลอบใจเขา - เฮ้
มีรถไฟจอดอยู่ด้วย
โอ้ เราทำได้ ท้ายที่สุดเราก็ได้กลับบ้าน
ความจริงและความคิดเห็น พวกนี้ทำไมเหมือนกันจัง
อย่าห่วงไปเลย มันเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา
วัดค่าจาก 1 ถึง 10 ฉันให้ F ในวันนี้
งั้น ทำไมเราไม่เลิกยืนดูอยู่เฉยๆ แล้วลงมือทำอะไรสักอย่างล่ะ
- เช่นอะไรยะ พ่ออัจฉริยะ - เช่น ออกไปจากที่นี่ นั่นแหละที่ฉันจะทำล่ะ
แน่นอน มันเป็นทางเลือกที่ขี้ขลาด แต่คนขี้ขลาดมักรอดเสมอ
อารมณ์จากไปไหนไม่ได้จ๊ะ
เอ่อ ฉันคิดว่าเราควร ทำให้ ไรลี่ย์ มีความสุขให้เร็วที่สุด
เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะ
อ๊ะ ฮ้า โฮะ โฮะ โฮะ
- มีอะไรเหรอ - โอ้ เปล่านี่
- แค่ปิ้งสุดยอดไอเดีย - คืออะไร
ความทรงจำหลักทั้งหมด เกิดจากช่วงเวลาดีๆ ที่อยู่ในมิเนโซต้า
แล้วถ้าเรากลับไปที่นั่น เพื่อสร้างช่วงเวลาดีๆ ใหม่ล่ะ
- ทะ ดา - เดี๋ยวๆ เดี๋ยวนะ
นายกำลังพูดว่า เราหนีจากบ้านเหรอ
ฉันจะไม่เรียกแบบนั้น
ฉันเรียกมันว่า "ฟื้นฟูความทรงจำหลักด้วยความสุข"
- นายทำแบบนั้นไม่ได้นะ - เฮ้ ชีวิตพวกเราเคยสมบรูณ์แบบ
จนกระทั่งพ่อและแม่ตัดสินใจ ย้ายมาอยู่ที่ซานฟรานซิสโก
แต่ มันเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากเลยนะ
ต้องให้ฉันเตือนความจำมั้ย ว่าบ้านเดิมวิเศษแค่ไหน
ห้องของเรา สนามหลังบ้าน และเพื่อนๆ ของเราด้วย
ฉันได้รำลึกถึงโฆษณาหมากฝรั่งตอนไหน
ประเด็นคือ มันดีกว่าอยู่ที่นี่
- ใช่ อยู่มิเนโซต้า ไรลี่ย์ คงมีความสุขกว่านี้ - เฮ้ เดี๋ยวซิ
เราควรเก็บเรื่องนี้ไว้ ตัดสินใจทีหลังดีมั้ย
ก็ได้ งั้นไว้ตัดสินใจกันอีกที
แต่ ฉันมั่นใจว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขจะเกิดขึ้นในไม่ช้า
อ๊ะ
เฮ้ๆ ทำไมรถไฟถึงหยุดวิ่ง
ไรลี่ย์หลับแล้ว เป็นช่วงพักของความคิดทั้งหมด
เราจะติดอยู่ตรงนี้จนกว่าจะเช้างั้นเหรอ
ใช่ รถไฟแห่งความคิด จะไม่แล่นขณะที่เธอหลับ
- เราไม่มีเวลารอนานขนาดนั้นน่ะสิ - ถ้าเราปลุกให้เธอตื่นล่ะ
แซดเนส เหลวไหลน่า เราจะทำแบบนั้นได้ยังไง
- แล้วถ้าเราปลุกให้เธอตื่นล่ะ - ไอเดียสุดยอดมาก จอย
ขอบใจจ๊ะ ลุยกันเลย
โรงงานงานผลิตความฝัน
โว้ว เป็นสถานที่ใหญ่จังเลย
แต่มันยังดูเล็กกว่าที่ฉันคิดไว้เยาะ
ว้าว ละครเรื่องฉันบินได้ ฉันชอบจังเลย
ยูนิคอร์นสายรุ้ง เธออยู่ตรงนั้น
เพื่อนฉันชมว่าคุณเป็นคนดังมากๆ
- เธอจึงอยากได้ลายเซ็นของคุณ - ไม่ๆ แซดเนส
อย่ารบกวนคุณ ยูนิคอร์น ซิ
โทษทีค่ะ เธอมาจากบ้านนอก ช่างน่าขายหน้าจริงๆ
ฉันชอบคุณแสดงในเรื่อง นิทานผจญภัยในฝัน ตอนที่ 7 มากๆ ไปนะค่ะ ฉันรักคุณ
[NO ENTRY WHEN THE LIGHT IS ON] ห้ามเข้าขณะถ่ายทำ
หืม สงสัยจริงว่ามันหมายความว่าไง เข้าไปกันเถอะ
เตรียมฉากห้องเรียนพร้อมแล้ว
บทความทรงจำของวันนี้มาแล้ว เรามีงานล้นมือเลย
ไรลี่ย์ทิ้งเพื่อนที่ดีที่สุด มีเรื่องน่าเศร้า ที่โรงเรียน และเลิกเล่นฮ๊อกกี้
มือเขียนบทจับเนื้อเรื่องทั้งหมด ปั่นรวมกันเป็นบทหนัง
เพราะจอยและเซดแนสหายไป ฉันเลยต้องดูแลความฝันแทน
โอเค ลุยกันเลย แล้วเราจะปลุกเธอได้ยังไง
บางครั้งเธอก็ตื่นขึ้น เมื่อเธอเจอฝันร้าย
- เราต้องทำให้เธอกลัว - ให้เธอกลัวเหรอ
- ไม่เอานะ เธอผ่านเรื่องแย่ๆ มามากพอแล้ว - แต่ว่า จอย
แซดเนส เธอควรรู้ไว้ว่าทุกวิธี ของเธอมีแต่ทำให้เหตุการณ์แย่ลง
ฉันรู้จักไรลี่ย์ดี
เราจะต้องทำให้เธอมีความสุข เธอจะต้องตื่นขึ้นมาด้วยความสนุกสนาน
- เราจะทำให้เธอตื่นเต้นจนตื่นขึ้นมา - มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนนะ
วู๊ ไรลี่ย์ ชอบสุนัข เอาเจ้านี่แหล่ะ
ฉันไม่คิดว่ามันจะได้ผลนะ
- ปิ๊งป่อง - ว่าไง
- อย่าให้อะไรเกิดขึ้นกับความทรงจำเหล่านี้น่ะ - รับทราบ
อ๊ะ ห๊ะ ใส่ตัวกรองบิดเบือนความเป็นจริง
แจ๋วมาก จำไว้นะ ทุกคนแสดงต่อหน้ากล้อง
ไรลี่ย์ คือกล้อง เอาของพวกนั้นออกไปจากฉาก
เริ่มถ่ายใน 5 4 3...
สวัสดีนักเรียน ก่อนที่เราจะเริ่มต้น ด้วยคำถามประจำวัน
เธอแสดงไม่เอาใหนเลย
ครูขอแนะนำให้รู้จักกับ นักเรียนใหม่ของเรา
ไรลี่ย์จ๊ะ หนูอยากแนะนำตัวเอง กับเพื่อนๆ หน่อยมั้ย
- กล้อง -...แสดงเป็นตัวเอง
และ บทพูดของไรลี่ย์
ฉันชื่อไรลี่ย์ แอนเดอร์สันค่ะ
ย้ายมาจากมิเนโซต้ามาอยู่ที่เมืองนี้
อี้ ดูซิ ฟันเธอร่วงลงมา
แหยะ
มุขฟันร่วงงั้นเหรอ ฉันเคยใช้มาก่อน
ให้ฉันเดานะ มุขต่อไปเธอลืมใส่กางเกง
นี่ ดูสิ เธอมาโรงเรียน โดยไม่ใส่กางเกง
ว่าแล้วเชียว
- พร้อมนะ - ฉันไม่คิดว่าความสุขจะได้ผลนะ
- แต่ถ้าเราทำให้เธอกลัว - แค่ ทำตามฉันบอกก็พอ
ลุยกันเลย
บรู๊วว โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง
- นั่นมันใครกัน - เกิดอะไรขึ้น
ชู่วว ตาคุณแล้ว
วู๊ ปาร์ตี้ มาเต้นกันเถอะ
เฮ้ ปาร์ตี้
โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง
จอย มันไม่ได้ผล
ไม่นะ
หือ
หือ เซดแนส เธอทำอะไรน่ะ กลับมานี่นะ
มันเป็นแค่ความฝัน ความฝัน แค่ฝันเท่านั้น
คนพวกนั้นพยายามปลุกให้เธอตื่น เรียกเจ้าหน้าที่เร็ว
- ไง ไรลี่ย์ นี่ฉันเอง - ปิ๊งป่องนี่
แซดเนส เธอกำลังครอบงำความฝันนี้นะ
- เธอกำลังทำให้ไรลี่ย์กลัว - ดูซิ มันได้ผล
ว้าว
พวกนั้นไม่เกี่ยวข้องกับฝันนี้ จับพวกมันไว้
หยุดตรงนั้นนะ
หันกล้องไปทางอื่น
บู รู้ไต๋หมดแล้ว
ระวังหน่อยสิพวก
พวกคุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันรู้จักคนที่ศูนย์บัญชาการนะ
ไม่ๆ ไม่นะ
ความทรงจำหลักติดไปด้วย
มาเถอะ
- สถานที่แห่งนี้คืออะไร - จิตใต้สำนึก
คือสถานที่ที่พวกเขา พาพวกตัวปัญหามาขังไว้ที่นี่
รู้สึกว่าหมวกของฉันจะหายไปนะ
เราจะเข้าไปได้ยังไง
- นั่นหมวกนายแน่เหรอ - ใช่ นี่มันหมวกฉันเอง
แน่ใจเหรอ ลองดูที่ป้ายซิ
ใช่หมวกฉันแน่ มันเขียนว่า"หมวกของฉัน"
- เดี๋ยวนะ มันเขียนว่า "หมวกของฉัน" ใช่มั้ย - "หมวกของฉัน" มันเขียนไว้
- ฉันเขียนประโยคนั้นไว้บนหมวกของฉัน - นายพูดเรื่องอะไรของนาย
- ฟังนะ นายเก็บหมวกของฉันได้ - นี่มันหมวกของฉัน
- เฮ้ พวกเธอ - โอ้ พวกเราโดนจับได้ซะแล้ว
รีบเข้าไปข้างในนั้นเดี๋ยวนี้ ห้ามหลบหนีล่ะ
โอ้
ฉันไม่ชอบที่นี่เลย มันเป็นสถานที่ ที่พวกเขาใช้เก็บความกลัวที่ดำมืดของไรลี่ย์
บร๊อคโคลี่
บันใดทางเดินลงสู่โลกบาดาล
เครื่องดูดฝุ่นของคุณยาย
ปลอดภัยแล้ว มาเถอะ
- เธอควรเดินให้เงียบกว่านะ - พยายามอยู่
เพราะอะไรกัน
ห่อลูกกวาด
- ปิ๊งป่อง - จอย
- คุณอยู่ตรงนั้นเอง - ชู่ว
ใครกันน่ะ
นั่นแจงเกิ้ลส์นี่
- ความทรงจำหลักยังอยู่กับคุณใช่มั้ย - ใช่
เจ้าตัวนี้มันสนใจแต่ลูกกวาด
ชู่ว...เงียบหน่อย
เราต้องรีบออกจากนี่ แล้วไปที่รถไฟกัน
หยุดก่อน รถไฟยังไม่วิ่ง จนกว่าเราจะปลุกไรลี่ย์ได้
ทำยังไงล่ะ
ม่ายเอานะ
นี่ แซดเนส เธอได้ยินข่าวมั้ย พวกเขาจะจัดปาร์ตี้กัน
อ๋อ ใช่แล้ว จอย ชะ ใช่ งะ งานปาร์ตี้วันเกิดรึเปล่า
พวกเธอพูดว่าวันเกิดเหรอ
- ที่นั่นต้องมีขนมเค้กและของขวัญแน่ๆ - มีเกมส์ให้เล่นมีลูกโป่งด้วย
วันเกิด!!
โอเค ตามมาซิ
ไม่มีอะไรดีไปกว่าความกลัว ที่จะปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมาจริงมั้ย
- โอเค นี่มันลายมือฉันเอง - ไม่ใช่ลายมือนายแน่
- "หมวกของฉัน"ฉันเขียนเองกับมือ - ไม่ใช่ นี่มันหมวกของฉัน
- ใครเป็นเจ้าของวันเกิด - จ๊าก
- ยู้ ฮู้ - เร็วเข้า รีบไปเร็ว
- ฮ่า ฮ่า เราทำได้ - ฮ่า ฮ่า
- เดาซิว่าใครกำลังได้เดินทางกลับศูนย์บัญชาการ - พวกเราไง
- เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ - เขาทำตัวงี่เง่าอีกแล้ว
- เราอยู่ที่โรงเรียน และลืมใส่กางเกงมาด้วย - และจู่ๆ ก็มีสุนัข
เหลือแค่ครึ่งตัว.. มันไล่จับกัน
- ปิ๊งป่องก็โผล่มาด้วย - เจ้าโง่ มันเป็นแค่ความฝัน
ตลกๆ จริง แค่หลับพักผ่อนยาวสักคืน เราก็ยังทำไม่ได้
ถึงเวลาต้องลงมือแล้ว
ถ้าพ่อและแม่ ไม่คิดสั้นย้ายมาอยู่ที่นี่
เรื่องวุ่นวายพวกนี้คงไม่เกิดขึ้น
ใครจะเอาด้วยบ้าง
ฉัน รีบลงมือเถอะ
เธอตัดสินใจเดินหน้าแล้ว ไม่มีทางถอยเด็ดขาด
แล้วจากที่นี่เราจะหาทางไปที่ มิเนโซต้าได้ยังไง
ทำไมเราไม่ไปศูนย์เช่าช้าง แล้วหาเช่ามาสักตัวล่ะ
วิธีนั้นก็เข้าท่าดีนะ
เราจะขึ้นรถบัสไป เจ้าเซ่อ
มีรถบัสเดินทางไป ในวันพรุ่งนี้ เพอร์เฟ็ค
ต้องซื้อตั๋วด้วยนะยะ เราจะไปเอาเงินมาจากไหน
- กระเป่าตังแม่ไง - โอ้ อย่าเชียวนะ
แต่ฉันจะขโมย ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นแม่เก็บไว้มันคือตรงไหนนะ
- ไม่นะ - อ่อว
ต้องอยู่ข้างล่างตรงไหนสักแห่งแน่
พ่อและแม่นำความยุ่งยากมาให้เรา ถึงเวลาที่ต้องจ่ายค่าชดใช้ให้เราแล้ว
แล้วนี่ล่ะ ยอดไปเลยว่ามั้ย
พวกเธอสามารถ มองเห็นทุกอย่างได้จากบนนี้
ดูซิ ตรงนั้นคือความคิดเชื่อมโยงเหตุผล และนั่นคือเดจาวู
ตรงนั้นคือความคิดประมวลผลทางภาษา
ส่วนตรงนั้นคือความคิดวิเคราะห์
มาดูความทรงจำพวกนี้กันดีกว่า
เฮ้ มันเป็นความคิดที่ดีมากเลยนะ
เรื่องความกลัวจะทำให้ ไรลี่ย์ ตื่น
- เธอเองก็เก่งใช่ย่อยเลย - จริงเหรอ
ทำได้ดีมากจ๊ะ
ฉันแทบทนรอไม่ใหว ที่จะทำให้ ไรลี่ย์ กลับมาเป็นคนเดิม
ทันทีที่เรากลับไปถึงที่นั่น เราจะแก้ไขความวุ่นวายทั้งหมด
ว้าว นี่เหรอ ไรลี่ย์
เธอโตขึ้นมากเลย คงนั่งเจ้าร็อคเก็ตไม่ได้แล้ว
เราจะไปดวงจันทร์ได้ยังไง
โอ้ นี่มันเป็นตอนที่แข่งขัน ในสนาม ทริสตี้ ทรีท ยังจำได้มั้ย
สมาชิกในทีมก็มาคุณพ่อกับคุณแม่ ก็อยู่ตรงนั้นด้วย
ดูเธอซิ กำลังมีความสุขหัวเราะอย่างสนุกสนาน
- ฉันเองก็ชอบตอนนั้นนะ - เธอเองก็ชอบตอนนั้นด้วยเหรอ
- เก่งมากเลย เธอเริ่มเข้าใจความสุขแล้วซินะ - ใช่จ๊ะ
มันเป็นวันที่ทีมแพ้ ในการเล่นเพลย์อ๊อฟครั้งสำคัญ
ไรลี่ย์ทำพลาดในแต้มตัดสินแพ้ชนะ เธอโทษตัวเองและอยากเลิกเล่น
ขอโทษจ๊ะ ฉันทำให้บรรยากาศเศร้าอีกแล้ว
เรายังคงทำงานร่วมกันได้ ทันทีที่เรากลับไปถึง เข้าใจมั้ย
ตกลงจ๊ะ
ฉันแค่ไม่เข้าใจว่า
ทำไมรถขนย้ายของ ของเราไปอยู่ที่เท็กซัสได้ไง
ลูกค้าหลายคนงั้นเหรอ
สัญญาว่าจะส่งมาถึงในวันที่ 5
อ๊ะ หืม
โทษนะค่ะ พอมีทางใหมที่คุณจะเร่งให้มาถึงไวกว่านี้
เกาะนิสัยซื่อสัตย์
ระวัง
อ๊า
มาเร็ว
เกาะไว้
- เร็วเข้าทุกคน - มาช่วยกันตรงนี้
- ไปๆ เข้าไปเร็ว - ได้ตัวแล้ว
- ดึง - ดึงเร็วเข้า
หาทางกลับบ้านของเรา
เราสูญเสียไปอีกเกาะแล้ว เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
คุณไม่ได้ยินความคิดเหรอ ไรลี่ย์คิดหนีออกจากบ้าน
ว่าไงนะ
เดี๋ยวๆ วางมือกันก่อนทุกคน
เราจะทำเรื่องนี้กันจริงๆ เหรอ นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ
เบิ่งตาดูซิ เราไม่มีความทรงจำหลักเหลือแล้ว
นายอยากให้ไรลี่ย์มีความสุขใช่มั้ย
รีบกลับไปที่มิเนโซต้า แล้วสร้างความสุข
จอย ถ้าเรารีบไป อาจยังห้ามเธอได้ทัน
เกาะสายใยครอบครับ รีบไปกันเถอะ
จอย
จอย มันอันตรายเกินไป เราคงไปไม่ทันเวลาแน่
แต่ มันคือหนทางเดียวของเรานะ
ท่อเรียกความทรงจำ
เราสามารถใช้ท่อเรียกความทรงจำได้
ลูกจ๋า เรียนให้สนุกนะจ๊ะ
- ไว้เจอกันหลังเลิกเรียน นะเจ้าลิงน้อย - เรารักหนูนะ
ไป วิ่งไปเร็ว ไปเร็ว
โว้วๆ แซดเนส
หยุดสิ
- เธอกำลังทำร้าย ไรลี่ย์นะ - ไม่นะ ฉันทำมันอีกแล้ว
ถ้าเธอเข้ามาในท่อ ความทรงจำหลักเหล่านี้จะกลายเป็นความเศร้า
ขอโทษนะ
- ไรลี่ย์ต้องการความสุข - จอย
อ้าา
จอย อ่อว
จอย
จอย จอย เธอคิดจะทำอะไร ได้โปรดหยุดเถอะ
เธอยังไม่เข้าใจเหรอ จอย พวกเราติดอยู่ข้างล่างนี้แล้ว
เรากำลังถูกลืม
คุณยังจำได้มั้ย เธอชอบแลบลิ้นออกมา เวลาที่เธอกำลังระบายสี
ฉันนั่งฟังเรื่องที่เธอเล่าได้ทั้งวัน
ฉันแค่อยากให้ ไรลี่ย์ เป็นเด็กที่มีความสุข
มันเป็นวันที่ทีมแพ้ ในการเล่นเพลย์อ๊อฟครั้งสำคัญ
ไรลี่ย์ทำพลาดในแต้มตัดสิน เธอจึงโทษตัวเอง
และอยากเลิกเล่นฮ๊อกกี้
แซดเนส
คุณพ่อและคุณแม่ และเพื่อนร่วมทีม
ทุกคนๆ เข้ามาปลอบใจ เพราะเห็นความโศกเศร้า
พวกเราต้องกลับขึ้นไปข้างบนให้ได้
จอย เราติดอยู่ข้างล่างนี่แล้ว
อาจเหมือนเรา ติดอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง
โลกอีกใบหนึ่ง..
เพื่อนๆ คนไหนอยากมาเล่นด้วยกัน
เจ้าร็อคเก็ตจะทำให้คุณร้อง"ฮูเร่"
ใครกันเก่งที่สุด และต้องการร้องเพลงนี้ให้พูดขึ้นว่า
เพื่อนๆ คนไหนอยากมาเล่นด้วยกัน
เจ้าร็อคเก็ตจะทำให้คุณร้อง "ฮูเร่"
ขึ้นมาเลย
เพื่อนๆ คนไหนอยากมาเล่นด้วยกัน
ใครกันเก่งที่สุด และต้องการร้องเพลงนี้ให้พูดขึ้นว่า
เจ้าร็อคเก็ตจะทำให้คุณร้อง"ฮูเร่"
ใครกันเก่งที่สุด และต้องการร้องเพลงนี้ให้พูดขึ้นว่า
อ๊า
มาเถอะ
อ่อว
ลุกขึ้นมา จอย ลองอีกครั้ง
ฉันรู้สึกว่าครั้งนี้ต้องสำเร็จแน่
เจ้าร็อคเก็ตจะทำให้คุณร้อง "ฮูเร่" ปิ๊ง ป่อง ปิ๊ง ป่อง
ใครกันเก่งที่สุด และต้องการร้องเพลงนี้ให้พูดขึ้นว่า
เพื่อนๆ คนไหนอยากมาเล่นด้วยกัน ปิ๊ง ป่อง ปิ๊ง ป่อง
ดังกว่านี้ ร้องดังกว่านี้ จอย ร้องให้ดังๆ
พวกเราทำได้แล้ว
ยู้ ฮู้
ปิ๊งป่อง เราทำได้แล้ว
เรา... ปิ๊งป่อง
ฮ่า ฮ่า เห็นมั้ย เธอทำได้ ฮ่า ฮ่า
ไป ไปซะ ปกป้องไรลี่ย์ให้ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า
พาเธอไปให้ถึงดวงจันทร์เพื่อฉัน ตกลงนะ
โอ้
ฉันจะพยายาม ปิ๊งป่อง
ฉันสัญญา
กลับมาแล้วจ๊ะ
ไรลี่ย์ ไรลี่ย์ ลูกอยู่ไหน
ฉันจะโทรเข้ามือถือลูกนะ
โอ้ แย่แล้ว
เดี๋ยว มีใครกำลังเดินตามเรามารึเปล่า
รีบข้ามถนนเถอะ
แม่โทรมา เธอตามหาเราอยู่แน่เลย
- เราจะทำยังไงดี - ไรลี่ย์จำเป็นต้องมีความทรงจำหลักนะ
เราจะเดินหน้าต่อไป
แซดเนส
เธออยู่ที่ไหน
โอเค ถ้าฉันเป็นแซดเนส ฉันควรอยู่ที่ไหน
ทุกอย่างดูแย่ไปหมด จนขาฉันขยับไม่ได้
และคุณต้องลากฉันไปรอบๆ ขณะที่ฉันสัมผัส..
โอ้ แย่แล้ว แม่โทรมาอีกแล้ว เราจะทำยังไงกันดี
อ๊ะ
ความคิดนี่มันบ้าเกินไปแล้ว เธอไม่ควรหนีออกจากบ้าน
รีบเอาความคิดบ้าๆ นี่ ออกไปจากหัวของเธอ
แซดเนส
- แซดแนส - จอย
รอด้วย แซดเนส
ปล่อยฉันไปเถอะ จอย ไรลี่ย์ มีชีวิตที่ดีกว่านี้ถ้าไม่มีฉัน
กลับมาก่อน
คุณเล่าว่าสามีคุณ ถูกเป่าหายไปโดยช้างเหรอ
- แล้วยังมีคนอื่นอีกมั้ย - ค่ะ เธออยู่นั่นไง
เฮ้ กลับมานะ
ลืมไปเถอะ แจ็ค คำให้การมันไร้น้ำหนัก
แซดเนส
- สิ่งที่ฉันทำได้คือทำให้ทุกสิ่งแย่ลงกว่าเดิม - รอเดี๋ยว
แซดเนส พวกเราต้องการให้เธอกลับมา
- มันติดแหง่กเลย - โอ้ เยี่ยมไปเลย
- หมายความว่าไงติดแหง่กเหรอ - เอาไงต่อ
ไม่ๆ ไม่นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น
- เราจะหยุดมันได้ยังไง - คิดออกแล้ว
ทำให้เธอรู้สึกกลัว อาจเปลี่ยนความคิดเธอได้
- สุดยอด - ฉันรู้ว่ามันสุดยอดทำมันซะซิ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ทำไมมันถึงไม่ได้ผลล่ะ
- ไหนฉันลองดูซิ - นายจะทำให้มันพัง
- ถอยออกไป - ให้ฉันลองดูซิ หลีกไปให้พ้น
ไม่
เพื่อนๆ เราไม่สามารถทำให้ ไรลี่ย์รู้สึกอะไรได้อีกแล้ว
พวกเราทำอะไรลงไปเนี่ย
เฮ้ๆ มองตาฉัน คุณตั้งใจทำตามสิ่งที่คุณพูดใช่มั้ย
ฉันยอมตายเพื่อไรลี่ย์ ฉันยอมตายเพื่อไรลี่ย์
ใช่ๆ ได้เลยพ่อรูปหล่อ เวลาพิสูจน์ตัวเองมาถึงแล้ว
ฉันยอมตายเพื่อไรลี่ย์ ฉันยอมตายเพื่อไรลี่ย์
พอกันที ฉันขอหมอบ
โว้ว...
- โว้ว - โว้ว
โว้ว โอเค โว้ว
- วู๊ วู๊ วู๊ - โว้ว
นี่มันบ้ามาก นี่มันบ้าสุดๆ
ไม่ๆ ไม่ จอย คิดแง่บวกไว้
ฉันคิดในแง่บวกว่า เรื่องนี้มันบ้าสุดๆ
เอาเลย
เพื่อไรลี่ย์ เพื่อไรลี่ย์
- จอย - เกาะไว้
โอ้ ฉันอยากให้จอยอยู่ตรงนี้จังเลย
ถอยไปก่อน ย๊าก
- คิดได้แค่นี้เหรอ - แล้วเธอจะให้ทำยังไงห๊ะ แม่คนฉลาด
ถึงฉันบอกไป นายก็โง่เกินกว่าจะเข้าใจ
- เธอว่าไงนะ - นั่นเพราะสมองอันน้อยนิดมีอันแสนสับสน
คิดว่าฉันจะต้องพูดตรงๆ สมองระดับนายเดียวกับนาย
ขอโทษนะ ฉันไม่เคยพูดกับใครที่ ปัญญาอ่อนเท่านาย แต่ถ้าจะพูดก็คือ
เจ้าโง่
ย๊ากกกกก
โอ้ ขอบคุณสวรรค์เธอกลับมาแล้ว
- เรื่องราวมันเริ่ม บานปลายใหญ่โต - เราพบความคิดบ้าๆ นี้
ไม่นะ
จอย เธอต้องใช้ความสุขแก้ไขเรื่องนี้ เอามันออกให้ได้
- แซดเนส ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเธอนะ - ฉันเหรอ
- แซดเนส เหรอ - ให้แซดเนสทำเหรอ
- ฉันแก้ไขไม่ได้ จอย - ได้ เธอแก้ไขมันได้
ไรลี่ย์ ต้องการเธอ
ก็ได้
เดี๋ยว หยุดก่อนค่ะ หนูต้องการลงตรงนี้
ค่ะ ขอบคุณนะค่ะ เราจะช่วยกัน
- คุณครูบอกว่าไรลี่ย์ไม่ได้ไปโรงเรียน - อะไรนะ
เธอใส่ชุดอะไรไปโรงเรียนนะ
- ไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดเรื่องนี้ - คุณจำไม่ได้แม้แต่..
- ไรลี่ย์ - โอ้ ลูกอยู่นี่เอง
- ขอบคุณสวรรค์ - โอ้ พ่อกับแม่เป็นห่วงลูกแทบแย่รู้มั้ย
- ลูกหายไปไหนมาจ๊ะ - ลูกกลับดึกมากเลยนะ
ไรลี่ย์ เกิดอะไรขึ้นรึจ๊ะ ลูกไม่เป็นไรใช่มั้ย
หนูรู้ว่าคุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องการหนูแล้ว แต่
หนูคิดถึงบ้าน
และคิดถึงมิเนโซต้า
พ่อกับแม่อยากให้หนูมีความสุข
แต่
หนูต้องการเพื่อนและทีมฮ๊อกกี้
หนูจึงคิดกลับไปที่บ้านหลังเก่า
ได้โปรดอย่าโกรธหนูนะ
- โถ ลูกจ๋า - แม่กับพ่อเหรอจะโกรธลูกได้ลง
รู้มั้ยจ๊ะ พวกเราก็คิดถึงมิเนโซต้าเช่นกัน
คิดถึงป่าที่พวกเราเคยพักค้างแรม
สวนหลังบ้านที่พวกเราเคยเล่นสนุกสนาน
ทะเลสาปที่ซึ่งลูกฝึกเล่นสเก็ต
มามะ
เฮ้ ฉันชอบวิวใหม่จังเลย
เกาะแห่งมิตรภาพมีสิ่งใหม่เพิ่มเข้ามาด้วย
ดีจังที่พวกเขาเปิดโซนใหม่ วิธีโต้คารมเพื่อน
ฉันชอบ เกาะหนังแวมไพร์เศร้าโรแมนติก
เกาะแฟชั่นด้วย อย่ามาวิจารณ์นะยะ
เกาะวงดนตรีบอยแบนด์ล่ะ วงนั้นดังแค่ช่วงหนึ่งเอง
เชิญพูดได้เลย ฉันคิดว่าทุกเกาะล้วนสวยงาม
เอาล่ะ เสร็จแล้วนะ
จอควบคุมใหม่ของคุณได้เพิ่มขึ้น และควบคุมได้มากขึ้นด้วย
- วู้ว - ว้าว
- เจ๋ง อัพเกรดใหม่ - วู๊ว
เย้ โฮะ โฮะ อุ๊บ เมื่อกี้ฝีมือฉันเหรอ
โอเค เพื่อนๆ เจ้าปุ่ม "PUBERTY"(เข้าสู่วัยสาว)คืออะไรอ่ะ
ไม่รู้สิ คงไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก
ว้าว ฉันสามารถใช้คำสบถแบบไหนก็ได้
จอควบคุมใหม่นี้มัน
โทษที ฉันเผลออีกแล้ว นิสัยเสียน่ะ
พวกเขาใกล้จะลงแข่งแล้วนะ
ตอนลงเล่นในสนาม ลูกคิดถึงการทำแต้ม
- หนูรู้น่าพ่อ - แต่อย่าคิดทำแต้มจนประมาทนะ
รู้มั้ยค่ะ พ่อกับแม่ไม่จำเป็น ต้องมาเชียร์หนูทุกเกมส์ก็ได้
ล้อเล่นใช่มั้ยจ๊ะ เราจะพลาดตอนลูกลงแข่งได้ไง
- ฟ๊อก ฮอร์น สู้ๆ - ไรลี่ย์ สู้ๆ
- ฟ๊อก ฮอร์น - ฟ๊อก ฮอร์น
- หนูต้องแข่งแล้ว - คนเก่ง
- โอ้ว - พวกท่านรักเรา
ใช่ พ่อกับแม่เราเจ๋งที่สุด
เพื่อนๆ พวกท่านเจ๋งอยู่แล้ว แต่เราห้ามโชว์ความรู้สึกเด็ดขาด
เย้ เย่
เธอชอบที่เราเพ้นท์ใบหน้า
ฮ่า บอกแล้วว่าไอเดียนี้เข้าท่า
- เป็นไอเดียที่ดีที่สุดที่เขามีในช่วงนี้เลย - เขาเป็นหนุ่มหล่อจิตใจดี
- อ่าห์ - โอ้ว
เผื่อเอาไว้
โอ๊ะ
ขอโทษค่ะ
- อู้วว - เด็กผู้หญิง เด็กผู้หญิง
- โอ๊ะ โอ่ - เด็กผู้หญิง
โอเค ไปนะ
เฮ้ ไรลี่ย์
- พร้อมนะ - พร้อม
เอาล่ะ ลุยกันเลย
- เอาล่ะ แองเกอร์ แย่งให้ได้ - จะให้ลูกเราดีๆ มั้ยหรือจะให้เชือดก่อน
ทางซ้าย ระวังทางซ้าย
แค่รักษาสถานการณ์อย่าให้ตกเป็นรอง
โอ้ พ่อกับแม่มาดูเราแพ้
ไม่ใช่นัดนี้
พักหลังมานี้เราผ่านเรื่องอะไรมาเยาะ
แต่เราก็ยังคงรักแม่หนูน้อยของเรา
เธอมีเพื่อนที่เยี่ยม มีบ้านที่ดี
ไม่อะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว
ยังไงซะ เธอก็ 12 ขวบแล้ว
แล้วต่อไปจะเป็นยังไงน่ะเหรอ
ใครบอกครูได้บ้างว่า เมืองซานฟรานซิสโกถูกค้นพบปีอะไร
มีใครมั้ยจ๊ะ
- จอร์แดน - อ๊ะ
อีกนานแค่ไหนกันนะ
5 เดือน 2 อาทิตย์ กับอีก4วัน ถึงจะปิดเทอมหน้าร้อน
จากนั้นก็ไปพักร้อนที่ บาฮามาส กับคนที่เธอก็รู้ว่าใคร
มาบินไปกับฉันเถอะที่รัก
- อ่า - อ่าห์
ขอให้สนุกนะ
รู้มั้ยว่าเราโกรธเรื่องอะไร
ไม่รู้สิ แล้ว ทรอย โกรธเรื่องอะไรล่ะ
ทรอย โกรธเรื่องอะไรนะ
- ใครจะไปรู้ - ฉันเองก็ไม่รู้
ฉันรู้ ฉันเคยบอกเธอเรื่องนั้น
พวกเราเป็นคนหลอกลวง เธอคิดว่าพวกเขารู้ทันมั้ย
ไม่มีทาง เราใส่ขนตาปลอม
ทำตัวเจ๋งนี่มันเหนื่อยจริงๆ
ใครเอ่ยเป็นเจ้าของวันเกิด หือ
เฮ้ สวัสดี
เรียนการแสดงมา 6 ปี เพื่อมาทำอาชีพนี้นี่นะ
- อะไรว่ะ - รีบเคลื่อนหน่อยซิโว้ย
ฟังนะ ไม่เป็น นี่โอเค
เราแค่ต้องการกลับบ้านไวๆ
- อ๊าก - อ๊ากก
กลิ่นหอมจัง
สงสัยอร่อย
ต้องอร่อยแน่
แปลโดย กระเป๋า 104 ปากเกร็ด
ซับไตเติลจาก www.Subnung.Com
104ปากเกร็ด